ผู้เชื่อในพระเจ้าไม่ได้บอกว่าทุกสิ่งต้องการสาเหตุ มีเพียงสิ่งที่เริ่มต้นที่จะมีอยู่เท่านั้นที่ต้องการสาเหตุ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ สิ่งที่อาจล้มเหลวในการดำรงอยู่ได้นั้น ต้องการสาเหตุสำหรับการดำรงอยู่ของพวกมัน

สิ่งที่เกิดขึ้นมา ณ จุดใดจุดหนึ่งในกาลเวลาจะต้องมีสาเหตุสำหรับการดำรงอยู่ของพวกมัน แต่หากบางสิ่งดำรงอยู่นอกเหนือกาลเวลา เช่น พระเจ้า มันก็ไม่เคยมีช่วงเวลาที่มันเกิดขึ้นมา และด้วยเหตุนี้จึงไม่ต้องการสาเหตุ

ในทำนองเดียวกัน หากบางสิ่งไม่จำเป็นต้องมีอยู่ เราก็ต้องการคำอธิบายว่าทำไมมันถึงมีอยู่ แต่หากบางสิ่งจำเป็นต้องมีอยู่ หากเป็นสิ่งมีชีวิตที่จำเป็นเช่นพระเจ้า สิ่งนั้นก็ไม่ต้องการคำอธิบาย การดำรงอยู่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของสิ่งที่พระองค์ทรงเป็น และโดยนิยามแล้ว พระเจ้าคือสิ่งมีชีวิตที่จำเป็นและต้องมีอยู่

จากการสังเกตของเรา สิ่งต่างๆ รอบตัวเราในจักรวาลดูเหมือนจะมีจุดเริ่มต้นในกาลเวลา ดังนั้นพวกมันจึงต้องการสาเหตุ ซึ่งก็คือเหตุผลว่าทำไมพวกมันจึงเริ่มมีอยู่ตั้งแต่แรก สสารทั้งหมดเหล่านั้นในจักรวาล ไม่ว่าจะเป็นดวงดาว ใบหญ้า หรือนาฬิกาบนโต๊ะของคุณ ดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องมี ในทางทฤษฎีแล้ว พวกมันอาจจะไม่มีอยู่ก็ได้ ดังนั้น เราจึงต้องการคำอธิบายว่าทำไมพวกมันจึงดำรงอยู่

ตามคำนิยามแบบดั้งเดิมของเทวนิยม พระเจ้าสามารถเป็นคำอธิบายขั้นสูงสุดสำหรับสิ่งเหล่านี้ได้ เพราะพระองค์ไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม แท้จริงแล้ว คำถามที่ว่า "ใครสร้างพระเจ้า" จึงเป็นคำถามที่ไร้สาระ เพราะมันเทียบเท่ากับการถามว่า "ใครสร้างสิ่งที่ไม่ถูกสร้างขึ้น"