ภาค 1 การพิจารณาความ

มาตรา 1400 วรรค 1 วัตถุประสงค์ของการพิจารณาความ คือ:
    1. เพื่อเรียกร้อง หรือทวงสิทธิของบุคคลธรรมชาติ หรือนิติบุคคล หรือประกาศนิติกรรม
    2. เพื่อกำหนดลงโทษ หรือประกาศโทษที่เนื่องมาจากความผิด

วรรค 2 อย่างไรก็ดี การโต้แย้งที่เกิดจากการใช้อำนาจบริหาร สามารถนำสู่การพิจารณาของผู้ใหญ่ หรือศาลปกครองเท่านั้น

มาตรา 1401 โดยสิทธิของตน และของตนเท่านั้น พระศาสนจักรพิจารณา:
    1. คดีที่เกี่ยวกับเรื่องฝ่ายวิญญาณหรือเกี่ยวโยงกับฝ่ายวิญญาณ;
    2. การละเมิดต่อกฎหมายพระศาสนจักร และในทุกกรณีที่มีเรื่องเกี่ยวกับบาปในส่วนที่เกี่ยวกับการกำหนดความผิด และกำหนดการลงโทษทางพระศาสนจักร

มาตรา 1402 โดยคงไว้ซึ่งกฎเกณฑ์ของศาลต่างๆ ของสันตะสำนัก ศาลทั้งหลายของพระศาสนจักร อยู่ภายใต้กฎหมายพระศาสนจักรที่ตามมา

มาตรา 1403 วรรค 1 กรณีต่างๆ เกี่ยวกับการแต่งตั้งผู้รับใช้พระเจ้าในทำเนียบนักบุญ อยู่ภายใต้กฎหมายเฉพาะของ สันตะสำนัก

วรรค 2 อย่างไรก็ดี ให้ใช้ประมวลกฎหมายนี้ สำหรับกรณีต่างๆ ดังกล่าวด้วยเมื่อใดก็ตามที่กฎหมายเฉพาะของ สันตะสำนักกำหนดให้ใช้กฎหมายสากลในประเด็นใดประเด็นหนึ่งหรือเมื่อเกี่ยวกับกฎเกณฑ์ที่ใช้กับกรณีต่างๆ ดังกล่าวจากธรรมชาติของเรื่องเองด้วย