หมวด 2 การดำเนินคดี และการคัดค้านเฉพาะ

มาตรา 1496 วรรค 1 บุคคลผู้ซึ่งอย่างน้อยอ้างเหตุผลที่เป็นไปได้เพื่อแสดงสิทธิเหนือสิ่งที่ผู้อื่นครอบครองอยู่และเพื่อชี้อันตรายที่จวนจะเกิดขึ้นต่อสิ่งนั้น ถ้าไม่ได้รับการเก็บรักษามีสิทธิขอให้ผู้พิพากษาอายัดสิ่งนั้นได้

วรรค 2 ในสถานการณ์คล้ายกัน บุคคลหนึ่งสามารถขอคำสั่งเพื่อมิให้บุคคลอื่นใช้สิทธิได้

มาตรา 1497 วรรค 1 การอายัดสิ่งของกระทำได้เช่นกัน เพื่อเป็นหลักประกันหนี้ ขอแต่ให้สิทธิของเจ้าหนี้ปรากฏชัดอย่างเพียงพอ

วรรค 2 การอายัดสามารถครอบคลุมไปถึงทรัพย์สินของลูกหนี้ซึ่งอยู่ในครอบครองของผู้อื่น ไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตามและยังคงเป็นทรัพย์สินของลูกหนี้อยู่

มาตรา 1498 การอายัดสิ่งของ และการห้ามใช้สิทธิไม่สามารถออกเป็นคำสั่งได้หากอันตรายที่เกรงว่าจะเกิดต่อทรัพย์นั้นสามารถซ่อมแซมได้และมีหลักประกันที่เหมาะสมว่าจะสามารถซ่อมแซมได้

มาตรา 1499 ผู้พิพากษาผู้ซึ่งให้มีการอายัดสิ่งของหรือให้มีการห้ามใช้สิทธิสามารถกำหนดเงื่อนไขให้บุคคลผู้ขอการอายัดมีหน้าที่แรกที่จะต้องชดใช้ความเสียหาย หากว่าสิทธิของเขาพิสูจน์ไม่ได้

มาตรา 1500 ในเรื่องเกี่ยวกับธรรมชาติและอำนาจของการดำเนินคดีเพื่อการครอบครองต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดของกฎหมายบ้านเมืองของสถานที่ที่สิ่งของที่ถูกครอบครองนั้นตั้งอยู่