เด็กหญิงแสนน่ารักผู้มองทะลุถึงหัวใจเขา

เบื้องหน้าของเขา บนโต๊ะตัวเล็กๆ มีกองเหรียญทองและเหรียญเงินวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ มีเหรียญยูดายอยู่ที่นั่น และเหรียญกษาปณ์อันงดงามของกรีกวางอยู่เคียงข้างเหรียญเงินโรมันที่ประทับตราพระพักตร์อันเคร่งขรึมของจักรพรรดิออกัสตัส ด้านหลังเขามีนกพิราบส่งเสียงคูๆ ขยับปีกไปมาเสียดสีกับซี่กรงหวาย

วันนี้เป็นวันที่ดีทีเดียว เขามองประเมินฝูงชนผู้แสวงบุญที่เดินขึ้นลงบันไดพระวิหาร ชาวเมืองที่หัวหมอเหล่านั้นไม่ค่อยน่าสนใจสำหรับเขานัก การทอนเงินไม่ครบให้คนพวกนี้ไม่ใช่เรื่องปลอดภัยเท่าไหร่ แต่ชาวบ้านซื่อๆ จากต่างจังหวัดที่เก็บเหรียญผูกไว้ที่มุมเสื้อผ้า ด้วยแววตาที่ลังเลและมือที่เงอะงะ พวกนี้ต่างหากคือลูกค้าที่ถูกใจเขา เพราะถ้าเขายื่นเศษเหรียญใส่มือให้สักกำหนึ่ง ซึ่งปนเปไปด้วยเหรียญกรีก ซีเรีย และโรมัน พวกเขาจะพยักหน้ารับและเดินจากไปโดยไม่กล้าทักท้วง ขณะที่เขาก็ได้แต่ลูบมือและนับกำไรอย่างง่ายดายอีกครั้ง

ชายชราและภรรยาคู่หนึ่งเดินขึ้นบันไดตรงมาที่โต๊ะและกรงนกของเขา ดูแต่งตัวเรียบง่ายแบบคนจากต่างจังหวัดที่ห่างไกล อาจจะเป็นกาลิลี เขาคิดขณะที่มองดูแววตาที่ตื่นตระหนกของทั้งคู่ซึ่งมองไปยังระเบียงวิหาร และท่าทีเจียมตัวที่คอยหลีกทางให้คนอื่นรีบเดินผ่านไป คนขายนกพิราบถ่มน้ำลายอย่างดูแคลน ก่อนจะเอนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ระหว่างชายหญิงชราคู่นั้น มีเด็กหญิงที่งดงามที่สุดเดินจับมือพวกเขาอยู่ ผมสีทองสลวยซึ่งหาได้ยากในเยรูซาเล็มหลุดรุ่ยออกมาจากใต้ผ้าคลุมไหมเป็นลอนระยับ ดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจดูเหมือนจะเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้นเมื่อจ้องมองความงามของบ้านของพระเจ้า และริมฝีปากสีแดงระเรื่อรูปกระจับของเธอก็แย้มยิ้มอย่างมีความสุข

นกพิราบสำหรับเครื่องบูชา

'หลานสาวแน่ๆ' คนขายสรุปในใจ และอดสงสัยไม่ได้ว่าตายายที่ดูธรรมดาๆ คู่นี้จะเป็นบรรพบุรุษของเด็กที่น่ารักขนาดนี้ได้อย่างไร

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าโต๊ะ ชายชราหันไปพูดกับภรรยาเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ เดินลัดเลาะฝ่าฝูงชนมาที่โต๊ะของคนขาย พร้อมกับจูงมือเด็กน้อย ซึ่งตอนนี้ละสายตาจากเสาวิหารมายังนกพิราบที่ส่งเสียงคูๆ อย่างอ่อนโยนในกรง

"รับนกพิราบสำหรับเครื่องบูชาไหมขอรับ" คนขายนกพิราบเสนอด้วยน้ำเสียงประจบประแจง

"สองตัว" ชายชราตอบพลางคลำหากระเป๋าหนังใบเก่าของตน

"ไม่มีที่ไหนในเยรูซาเล็มจะดีไปกว่านี้แล้ว" คนขายนกพิราบพูดเจื้อยแจ้วด้วยความร่าเริงแบบมืออาชีพที่เขาใช้เพื่อดึงความสนใจและทำให้เหยื่อตายใจ "ไร้ตำหนิ ขาวสะอาดทั้งตัว เป็นลูกนกฟักเมื่อฤดูใบไม้ผลินี้เอง" เขาจับนกพิราบสองตัวขึ้นมาจากกรงด้วยความชำนาญ "และก็ถูกมาก ถูกจริงๆ"

ชายชรารับนกพิราบมาอย่างระมัดระวังแล้วส่งต่อให้ภรรยา ก่อนจะคลำหาเหรียญอีกครั้ง

"โอ้ หลานสาวน่ารักเสียจริง!" คนขายนกพิราบเอ่ยเบี่ยงเบนความสนใจลูกค้าขณะที่ใกล้ถึงเวลาทอนเงิน

"ลูกสาวของเราต่างหาก ชื่อมารีย์" ผู้หญิงคนนั้นแก้คำพูดด้วยความภาคภูมิใจของผู้เป็นแม่

"อย่างนั้นหรือ!" คนขายอุทาน "ข้าไม่เคยเห็นใครหน้าตางดงามเท่านี้มาก่อนเลย" ขณะที่เขาพูด หญิงคนนั้นก็วางนกพิราบตัวหนึ่งลงบนแขนที่ยื่นออกมาของเด็กน้อย เธอโอบกอดนกพิราบไว้และยืนแนบแก้มเข้ากับขนสีขาวของมัน นกพิราบซุกตัวลงในอ้อมแขนของเธออย่างไว้ใจและอบอุ่น

เหรียญทองคำ

"นี่" ชายชรายื่นเหรียญทองคำให้ "นี่คือเหรียญที่เล็กที่สุดที่ฉันมี"

นี่คือโอกาสที่คนขายรอคอย ด้วยมือที่ชำนาญ เขาโกยเอาเศษเหรียญต่างๆ ทั้งกรีก ซีเรีย โรมัน และยูดาย มาผสมกัน แล้วจงใจปล่อยเหรียญหย่อนลงในมือที่ยื่นออกมารับทีละเหรียญ พร้อมกับพูดคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด เขาแอบมองใบหน้าซื่อๆ ของชายชราผ่านขนตายาว เพื่อหาจังหวะที่รู้สึกว่าปลอดภัยที่จะหยุดนับ

"ครบแล้ว" คนขายนกพิราบพูด โดยหยุดนับก่อนจะครบจำนวนจริงถึงห้าเหรียญ "เงินทอนของท่าน ครบถ้วนและซื่อตรง"

"ขอบคุณ" ชายชรากล่าวพลางเก็บเหรียญใส่กระเป๋า

"มาเถอะ แอนนา มาเถอะ มารีย์" แล้วจู่ๆ เขาก็หันไปพูดกับคนขายนกพิราบอย่างเปิดอก "วันนี้เราจะถวายลูกสาวตัวน้อยของเราให้รับใช้ในพระวิหาร มันเป็นวันที่น่าภาคภูมิใจและก็เศร้าใจสำหรับเรา เพราะเธอเป็นลูกคนเดียวของเรา"

ทั้งสามเดินขึ้นบันไดพระวิหารไป ขณะที่คนขายนกพิราบมองตามหลังพวกเขาด้วยสีหน้าสับสนปนไม่สบายใจ มอบเด็กที่น่ารักคนนั้นให้พระวิหารเนี่ยนะ! แถมยังเป็นลูกคนเดียวอีก! พวกงั่งเอ๊ย!

พวกเขาเดินไปถึงชานบันไดด้านบน แล้วในขณะที่สองสามีภรรยาชราเดินนำหน้าไป เด็กน้อยก็หันกลับมามองสบตาเขาตรงๆ เธอจ้องมองเขาโดยมีนกพิราบแนบอยู่ที่อก แววตาที่ดูเป็นเด็กแต่สุกใสของเธอฉายแววทั้งสงสาร ตำหนิ และเศร้าสร้อย

การชดใช้คืน

ชายคนนั้นร้องลั่นแล้วกระโจนออกจากโต๊ะ คว้ารวบเหรียญมาเต็มสองมือโดยไม่สนใจเหรียญที่ร่วงหล่นหลุดมือไป เขาวิ่งพรวดขึ้นบันไดไปทิ้งตัวลงแทบเท้าของเด็กน้อย

"นี่ไง" เขาร้องพลางเทเหรียญลงบนชุดของเธอ "ทองและเงินสำหรับเจ้า"

สองสามีภรรยาชราหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมถึงทำเช่นนี้ล่ะ" ชายชราถาม

คนขายนกพิราบลุกขึ้นยืนอย่างมีพิรุธ เขาพูดไม่ออกว่ากำลังชดใช้ความไม่ซื่อสัตย์ของตน เขาแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสายตาของเด็กน้อยได้ยกระดับจิตวิญญาณของเขาให้อยู่เหนือโต๊ะเงิน เขาพยายามควานหาคำพูด

"ในพระวิหาร... นางจะต้องการสิ่งนี้... เพื่อความสะดวกสบายของนาง... ในการรับใช้พระเจ้า..."

"ขอบคุณ" ชายชราพึมพำ ค้อมศีรษะรับราวกับเป็นผู้มอบให้มากกว่าจะเป็นผู้รับความกรุณา "ท่านช่างใจดีเหลือเกิน"

แต่แววตาของเด็กน้อยกำลังบอกเล่าความรู้สึกขอบคุณอย่างเงียบๆ ให้คนขายนกพิราบได้รับรู้ ซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน