ความเย่อหยิ่งคือบาปอันน่ารังเกียจที่ขับไล่บรรดาทูตสวรรค์ออกจากสวรรค์ และเหวี่ยงพวกเขาลงสู่นรก บาปนี้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับโลก ดูสิ ลูกเอ๋ย เราทำบาปด้วยความเย่อหยิ่งในหลายรูปแบบ คนเราอาจจะเย่อหยิ่งในเสื้อผ้าที่สวมใส่ ในคำพูด ในท่าทาง หรือแม้แต่ในวิธีการเดิน บางคนเมื่อเดินอยู่บนถนน ก็เดินอย่างหยิ่งยโส และดูเหมือนจะพูดกับคนที่พบเจอว่า “ดูสิว่าฉันสูงแค่ไหน ฉันสง่างามแค่ไหน ฉันเดินได้ดูดีแค่ไหน!” บางคนเมื่อทำความดีอะไรสักอย่าง ก็พูดถึงมันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และถ้าพวกเขาทำอะไรผิดพลาด พวกเขาก็จะเป็นทุกข์เพราะคิดว่าคนอื่นจะมองพวกเขาไม่ดี... บางคนรู้สึกอับอายที่จะถูกเห็นว่าอยู่กับคนยากจน หากพวกเขาบังเอิญไปพบกับคนสำคัญ พวกเขามักจะแสวงหาการคบหากับคนรวยเสมอ... หากบังเอิญพวกเขาได้รับความสนใจจากผู้ยิ่งใหญ่ในโลก พวกเขาก็จะโอ้อวดและหลงตัวเองกับสิ่งนั้น บางคนก็เย่อหยิ่งในคำพูด หากพวกเขาไปพบคนรวย พวกเขาจะคิดทบทวนว่าจะพูดอะไร พวกเขาจะเรียนรู้การใช้ถ้อยคำที่สละสลวย และหากพวกเขาพูดผิดไปแม้แต่คำเดียว พวกเขาจะรู้สึกหงุดหงิดมาก เพราะกลัวว่าจะถูกหัวเราะเยาะ แต่ลูกเอ๋ย สำหรับคนถ่อมตนแล้วไม่เป็นเช่นนั้นเลย... ไม่ว่าเขาจะถูกหัวเราะเยาะหรือได้รับการยกย่อง จะถูกชมเชยหรือถูกตำหนิ จะได้รับเกียรติหรือถูกดูหมิ่น ไม่ว่าคนจะสนใจเขาหรือเดินผ่านเขาไป มันก็เหมือนกันหมดสำหรับเขา

ลูกเอ๋ย มีบางคนที่ทำทานมากมายเพื่อให้คนอื่นมองว่าตนเองเป็นคนดี นั่นใช้ไม่ได้เลย คนเหล่านี้จะไม่ได้รับผลใดๆ จากกิจการดีของตน ในทางกลับกัน ทานของพวกเขาจะกลายเป็นบาป เราใส่ความเย่อหยิ่งลงไปในทุกสิ่งเหมือนใส่เกลือ เราชอบที่จะเห็นกิจการดีของเราเป็นที่รู้จัก หากคุณธรรมของเรามีคนเห็น เราก็พอใจ หากความผิดของเราถูกเปิดเผย เราก็โศกเศร้า พ่อสังเกตเห็นสิ่งนี้ในคนจำนวนมาก หากมีใครพูดอะไรกับพวกเขา มันก็จะไปกวนใจและทำให้พวกเขาหงุดหงิด บรรดานักบุญไม่ได้เป็นเช่นนั้น พวกท่านจะรู้สึกหงุดหงิดหากคุณธรรมของพวกท่านเป็นที่รู้จัก และจะรู้สึกยินดีหากความไม่สมบูรณ์แบบของพวกท่านถูกมองเห็น คนเย่อหยิ่งคิดว่าทุกสิ่งที่เขาทำนั้นทำได้ดีแล้ว เขาต้องการจะวางอำนาจเหนือทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขา เขาเป็นฝ่ายถูกเสมอ เขามักจะคิดว่าความคิดเห็นของตัวเองดีกว่าของคนอื่นเสมอ นั่นใช้ไม่ได้เลย! คนที่ถ่อมตนและได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี หากถูกถามความคิดเห็น เขาจะตอบทันที และจากนั้นก็จะปล่อยให้คนอื่นพูด ไม่ว่าพวกเขาจะถูกหรือผิด เขาก็จะไม่พูดอะไรอีก

เมื่อนักบุญอลอยซีอุส กอนซากา ยังเป็นนักเรียน ท่านไม่เคยพยายามแก้ตัวเมื่อถูกตำหนิในเรื่องใดๆ ท่านพูดในสิ่งที่ท่านคิด และไม่กังวลอีกต่อไปว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร หากท่านผิด ท่านก็คือผิด หากท่านถูก ท่านก็จะบอกกับตัวเองว่า “ฉันคงเคยทำผิดในเวลาอื่นมาแล้วแน่ๆ” ลูกเอ๋ย บรรดานักบุญได้ตายจากตัวเองอย่างสมบูรณ์ จนพวกท่านแทบจะไม่สนใจเลยว่าคนอื่นจะเห็นด้วยกับพวกท่านหรือไม่ ชาวโลกมักพูดว่า “โอ้ บรรดานักบุญเป็นคนโง่เขลา!” ใช่แล้ว พวกท่านเป็นคนโง่เขลาในเรื่องทางโลก แต่ในเรื่องของพระเจ้าพวกท่านเป็นคนฉลาดมาก พวกท่านไม่เข้าใจอะไรเลยในเรื่องทางโลกอย่างแน่นอน เพราะพวกท่านคิดว่ามันมีความสำคัญน้อยมากจนไม่ยอมใส่ใจกับมันเลย