ฉันเดินเลาะไปตามละเมาะไม้นอกเมืองเยรูซาเลมพร้อมกับบรรดาสาวใช้ และได้พบเขาที่นั่น มีบรรดาผู้ติดตามและหญิงสาวนั่งอยู่รายรอบเขา เขาพูดกับคนเหล่านั้นด้วยภาษาที่ฉันเข้าใจได้เพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น
แต่เรื่องภาษาก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับความเข้าใจในเรื่องเสาหลักแห่งความจริงและเรื่องหุบเขาของพระเจ้า จิตใจย่อมรู้ในสิ่งที่ลิ้นไม่เคยเอ่ยและสิ่งที่หูไม่เคยได้ยิน
เขากล่าวกับบรรดามิตรสหายด้วยความรักและด้วยฤทธิ์กำลัง ที่ฉันทราบว่าเขากล่าวด้วยความรัก เพราะน้ำเสียงของเขาลดหลั่นดังทำนองเพลง และที่ทราบว่าเขากล่าวด้วยฤทธิ์กำลัง เพราะภาษากายของเขาแกร่งกร้าวประหนึ่งกองทัพ แต่ก็ดูนุ่มนวลเสียเหลือเกิน จนฉันคิดว่า สามีของฉันก็มิอาจกล่าวสิ่งใดได้ด้วยฤทธิ์อำนาจดังนี้
เมื่อเห็นฉันดำเนินผ่านไป เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง มองฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยน เวลานั้นเองฉันรู้สึกต่ำต้อย ในวิญญาณของฉันค่อยสำนึกรู้ว่า ตนกำลังเดินผ่านพระเจ้าไปแล้ว
นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา กายหนึ่งของเขามาเยี่ยมเยียนฉัน ยามเมื่อฉันอยู่ตามลำพัง ดวงตาของเขาเสาะหาวิญญาณของฉันในยามที่ฉันหลับ เสียงของเขาครอบครองค่ำคืนของฉันไว้หมด
ฉันอยากอยู่ในภาวะเช่นนี้ตลอดกาลหากเป็นไปได้ มันคือสันติสุขในความปวดร้าว เป็นดังเสรีภาพในธารน้ำตา
นี่แน่ะ เพื่อนรักของฉัน เธอไม่เคยเห็นชายคนนั้น และไม่มีวันจะได้เห็นเขาอีก
เขาอยู่ไกลจากความรับรู้ของเราเสียแล้ว แต่เพื่อมนุษย์ทั้งหลาย ฉันรู้สึ่กว่าเขายังอยู่เคียงข้างฉันเสมอ
