เย็นวันหนึ่ง พระเยซูดำเนินผ่านไปทางเรือนจำ ณ.หอคอยดาวิด พวกเราเดินตามไปด้วย
เมื่อถึงที่นั้น เขาเดินช้าลง เอาแก้มแนบกับก้อนหินบนกำแพงเรือนจำ และกล่าวดังนี้:
“พี่น้องของวันวาน ใจฉันสัมผัสถึงใจท่านที่อยู่หลังกำแพงนี้ ท่านเป็นอิสระเช่นฉัน ท่านจะเดินไปพร้อมกับฉันและเหล่าสหาย
“ท่านถูกคุมขัง แต่ไม่ได้เปล่าเปลี่ยว มีนักโทษมากมายเดินเตร็ดเตร่บนถนน ปีกของเขายังยาวดีอยู่ แต่ก็เป็นเช่นนกยูงที่มีปีกงดงามแต่กลับบินไม่ได้
“พี่น้องของวันพรุ่งนี้ ฉันจะไปเยี่ยมท่านในห้องขัง จะยกแอกออกจากหลังท่าน เพราะผู้บริสุทธิ์และผู้สำนึกผิดจะไม่แตกแยกจากกัน เหมือนกระดูกสองชิ้นบนท่อนแขนไม่เคยห่างร้างกัน
“พี่น้องของวันนี้ วันนี้เป็นวันของฉัน เพราะท่านได้ว่ายทวนกระแสแห่งเหตุผล พวกเขาจึงจับท่าน เขาว่า ฉันก็ว่ายทวนกระแสนี้เช่นกัน บางทีอีกไม่ช้าฉันอาจต้องไปอยู่กับท่าน พวกแหกกฎควรอยู่กับพวกแหกกฎ
“พี่น้องของวันหน้า กำแพงจะต้องทลายลง หินทุกก้อนจะถูกตกแต่งให้เป็นรูปร่าง ด้วยผู้ใช้แสงสว่างต่างตะลุมพุก มีสายลมต่างสิ่วสลัก และท่านจะหยัดร่างอย่างเป็นอิสระในวันใหม่แห่งเสรีภาพของฉัน”
พระเยซูกล่าวจบแล้วออกเดินต่อไป มือของเขายังลูบผ่านกำแพงเรือนจำจนกระทั่งเดินผ่านเขตหอคอยดาวิดไป
