เป็นความจริงที่ว่าความเชื่อคือการเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น นักบุญเปาโลเขียนไว้ว่า ตราบใดที่เรายังอาศัยอยู่ในร่างกายนี้ เราก็อยู่ห่างจากองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะเราดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อ ไม่ใช่ด้วยสิ่งที่มองเห็น (2 โครินธ์ 5:6-7)

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าผู้ที่เชื่อในพระเจ้าจะไม่มีพื้นฐานทางเหตุผลสำหรับความเชื่อของตน แท้จริงแล้ว เหตุผลเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะแสดงให้เราเห็นว่าพระเจ้าทรงดำรงอยู่ โดยปราศจากความเชื่อใดๆ แม้แต่พระคัมภีร์ก็ยังเตือนใจเราว่าเราสามารถแยกแยะการมีอยู่ของพระเจ้าจากโลกธรรมชาติได้ โดยปราศจากความช่วยเหลือเหนือธรรมชาติใดๆ ดังนี้ เพราะความยิ่งใหญ่และความงดงามของสิ่งเนรมิตสร้าง ทำให้เราตระหนักถึงพระผู้เนรมิตสร้างของมัน (ปรีชาญาณ 13:4-5) นักบุญเปาโลเองก็เขียนไว้ว่า พระธรรมชาติของพระเจ้านั้น เป็นสิ่งที่เข้าใจได้ชัดเจนผ่านทางสิ่งที่ทรงสร้างขึ้น (โรม 1:19-20)

ดังนั้น เมื่อนักบุญเปาโลเขียนว่า เราดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อ ไม่ใช่ด้วยสิ่งที่มองเห็น ท่านไม่ได้หมายความว่าเราไม่สามารถมีความรู้ตามธรรมชาติและตามหลักเหตุผลเกี่ยวกับพระเจ้าได้ หรือหมายความว่าความรู้นี้ไม่สามารถให้ข้อมูลและเป็นรากฐานแก่ความเชื่อที่เรายึดถือด้วยความเชื่อได้ (พระศาสนจักรคาทอลิกถึงกับสอนเป็นข้อความเชื่อด้วยซ้ำว่าเราสามารถรู้จักพระเจ้าได้อย่างแน่นอนด้วยเหตุผลของมนุษย์) สิ่งที่นักบุญเปาโลหมายถึงก็คือ ในชีวิตนี้ เราได้รับเสียงเรียกให้ดำเนินชีวิตด้วยความคาดหวังอย่างมั่นใจในสิ่งที่พระเจ้าทรงสัญญาว่าจะเกิดขึ้น และเราจะต้องไม่ท้อแท้กับบททดสอบต่างๆ