(Julian of Norwich: Revelations of Divine Love)

จูเลียน แห่ง นอริช เป็นนักพรตหญิงในศตวรรษที่ 14 ซึ่งพำนักอยู่ที่โบสถ์นักบุญจูเลียน ในเมืองนอริช ประเทศอังกฤษ เธออธิบายถึงตนเองว่าเป็น "สิ่งสร้างที่เรียบง่ายและไม่รู้หนังสือ" ทว่า ในการเพ่งพินิจอย่างสันโดษของเธอนั้น จูเลียนได้รับการเปิดเผยฝ่ายจิตจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งเธอได้บันทึกไว้ในปี ค.ศ. 1373 ในหนังสือที่มีชื่อว่า "วิวรณ์แห่งความรักของพระเจ้า"

ในการนำเสนอเรื่องราวของเธอ จูเลียนหวังที่จะมอบ "ถ้อยคำแห่งความบรรเทาใจมากมายสำหรับทุกคนที่ปรารถนาจะเป็นผู้เป็นที่รักของพระคริสต์" เธอยังระบุถึงกลุ่มผู้อ่านอย่างชัดเจนเมื่อเธอภาวนาขอให้หนังสือเล่มนี้ถูกอ่านโดย "บรรดาผู้ที่ยอมมอบตนต่อความเชื่อแห่งพระศาสนจักรศักดิ์สิทธิ์" เท่านั้น

จุดเด่นในความเข้าใจอันลึกซึ้งของจูเลียน คือการเน้นย้ำว่า คริสตชนไม่เพียงแต่ต้องมีความยินดีในพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังต้องตระหนักด้วยว่า พวกเขามอบความยินดีแด่พระเจ้ามากเพียงใด จูเลียนเขียนไว้ว่า

"เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่เราจะมีความยินดีอย่างแท้จริงร่วมกับพระองค์ในความรอดพ้นของเรา เพราะเราคือบรมสุขของพระองค์ ด้วยพระองค์ทรงยินดีในตัวเราอย่างไม่มีที่สิ้นสุด... เราเป็นของพระเยซู เราคือมงกุฎของพระบุตร ซึ่งมงกุฎนั้นคือความชื่นชมยินดีของพระบิดา เกียรติยศและรางวัลของพระบุตร ความยินดีของพระจิต และบรมสุขนิรันดร์"

จูเลียนสอนว่า พระเยซูทรงปรารถนาให้เราใส่ใจในบรมสุขนี้เพื่อความรอดพ้นของเรา ในขณะเดียวกัน เราก็มีส่วนร่วมในความยินดีของพระเจ้าอย่างเท่าเทียมกัน ดังที่เธอกล่าวว่า "องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปรารถนาให้เราง่วนอยู่กับสิ่งนี้ นั่นคือการชื่นชมยินดีในพระองค์ เพราะพระองค์ทรงชื่นชมยินดีในตัวเรา"

การทำให้พระเจ้าทรงชื่นชมยินดี

เราจะมอบความยินดีแด่พระเจ้าได้อย่างไร? สิ่งนี้เริ่มต้นด้วยการตระหนักถึงความจริงที่ว่า พระเจ้า "ทรงสร้างเรามาเพื่อพระองค์เองเท่านั้น" คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกยืนยันความเข้าใจนี้ว่า "มนุษย์ถูกสร้างมาโดยพระเจ้าและเพื่อพระเจ้า... มนุษย์เท่านั้นที่ถูกเรียกให้มีส่วนร่วมในชีวิตของพระเจ้าผ่านทางความรู้และความรัก นี่คือเป้าหมายที่เขาถูกสร้างมา และนี่คือเหตุผลพื้นฐานแห่งศักดิ์ศรีของเขา" (ข้อ 27, 356)

พลวัตแห่งการมอบความยินดีแด่พระเจ้าประกอบด้วยหลายแง่มุม

• การค้นหาพระเจ้าตลอดชีวิต "เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่เราจะแสวงหาต่อไปจนกว่าจะได้เห็นพระองค์ เพราะด้วยเหตุนี้เองที่พระองค์จะทรงแสดงพระองค์แก่เรา... การค้นหาอย่างไม่ลดละของจิตวิญญาณเป็นที่พอพระทัยพระเจ้าอย่างยิ่ง... พระเจ้าทรงปรารถนาให้เราเป็นที่รู้จัก และทรงพอพระทัยที่เราจะพักพิงในพระองค์"

• การค้นพบกระแสเรียก เราถูกสร้างมาเพื่อเป้าหมายแห่งความสุขแท้จริง (บุญลาภ 8 ประการ) "เราปรารถนาที่จะถูกเติมเต็มด้วยความชื่นชมยินดีและบรมสุขนิรันดร์ เพราะเราถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้"

• การรู้จักตนเองอย่างแท้จริง เราไม่มีทางรู้จักพระเจ้าได้อย่างสมบูรณ์จนกว่าเราจะรู้จักจิตวิญญาณของเราเองอย่างชัดเจนเสียก่อน การมองเห็นคุณค่าของตนเองผ่านสายตาแห่งความเชื่อ (ไม่ใช่โลกหรือผัสสะ) จะเติมเต็มเราด้วยบรมสุข ซึ่งจะสะท้อนกลับไปเป็นความยินดีแด่พระเจ้า

ในทางปฏิบัติ จูเลียนยังเชื่อมโยงความศักดิ์สิทธิ์เข้ากับ อารมณ์ขัน เธอกระตุ้นให้เราใช้คุณลักษณะของมนุษย์ที่มักถูกมองข้าม นั่นคือการหัวเราะ "เป็นที่พอพระทัยพระคริสต์เมื่อเราหัวเราะเพื่อปลอบประโลมตนเอง และเมื่อเราชื่นชมยินดีในพระเจ้าเพราะปีศาจได้พ่ายแพ้ไปแล้ว" เสียงหัวเราะอันศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นการแสดงออกถึงความไว้วางใจอย่างแท้จริง

บาป ความอ่อนแอ และความไว้วางใจ

จูเลียนยืนยันว่า การรวมเป็นหนึ่งกับพระเจ้าคือความปรารถนาลึกซึ้งที่สุดของพระประสงค์ศักดิ์สิทธิ์ ทว่า เมื่อเผชิญกับความเจ็บปวดจากบาปหรือความทุกข์ทรมาน คำสอนของเธออาจยอมรับได้ยาก จูเลียนเน้นย้ำว่า

"เราจำเป็นต้องล้มลง และเราจำเป็นต้องเห็นมัน เพราะหากเราไม่ล้มลง เราก็จะไม่รู้ว่าตัวเราเองนั้นอ่อนแอและน่าเวทนาเพียงใด และเราก็จะไม่รู้จักความรักอันยอดเยี่ยมของพระผู้สร้างของเราอย่างสมบูรณ์เช่นกัน"

เมื่อจูเลียนทูลถามพระเยซูในการภาวนาว่า "เหตุใดจึงไม่ทรงยับยั้งบาป?" พระองค์ตรัสตอบเธอว่า "บาปเป็นสิ่งจำเป็น" เพราะมนุษย์ทุกคนจำเป็นต้องล้มเหลวและถูกปล่อยไว้ตามลำพัง เพื่อจะได้รู้ว่าพระเจ้าทรงคุ้มครองเราเสมอทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ประสบการณ์อันเจ็บปวดจากบาปนี้เองที่ "ชำระเราให้บริสุทธิ์ ทำให้เรารู้จักตนเอง และวอนขอพระเมตตา"

เราต้องระวังไม่ให้ตกเป็นเหยื่อของการหลอกลวงจากปีศาจที่พยายามทำให้เราจมอยู่กับความกลัวและความหดหู่ใจในความบาปของเรา พระเจ้าจะทรงเปิดเผยความบาปของเราผ่าน "แสงสว่างแห่งพระเมตตา" เท่านั้น การตอบสนองที่ถูกต้องประการเดียวคือ การยอมรับความน่าเวทนาของเราและรีบวิ่งไปหาองค์พระผู้เป็นเจ้า เราต้องวางใจในพระญาณเอื้ออาทรของพระเจ้า ผู้ทรงสัญญาว่า "ฉันจะทำให้ทุกสิ่งดีงาม ฉันจะทำให้ทุกสิ่งดีงาม ฉันอาจจะทำและสามารถทำทุกสิ่งให้ดีงามได้ และเจ้าจะเห็นด้วยตาของเจ้าเองว่า ทุกสิ่งจะดีงาม"

พระเจ้าในฐานะพระมารดา 

ลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นอย่างหนึ่งในงานเขียนของจูเลียน คือการกล่าวถึงพระเจ้าในฐานะ "พระมารดา" เธอเขียนว่า "พระเจ้าทรงเป็นพระบิดาของเราอย่างแท้จริงฉันใด พระเจ้าก็ทรงเป็นพระมารดาของเราอย่างแท้จริงฉันนั้น... พลานุภาพสูงสุดของพระตรีเอกภาพคือพระบิดาของเรา และพระปรีชาญาณอันลึกซึ้งของพระตรีเอกภาพคือพระมารดาของเรา" (คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก ข้อ 239 ก็ยืนยันถึงภาพลักษณ์ของความเป็นแม่ที่แสดงถึงความอ่อนโยนและความใกล้ชิดของพระเจ้าเช่นกัน)

จูเลียนยังเชื่อมโยงมิตินี้เข้ากับพระเยซูเจ้าโดยเฉพาะ:

• ดังที่แม่ตั้งครรภ์แบกรับลูก พระเยซูก็ทรงแบกรับกางเขนและพวกเราไปสู่พระทรมานและการกลับคืนพระชนมชีพ

• ดังที่แม่ให้นมลูก "พระเยซู พระมารดาผู้ประเสริฐของเรา ก็ทรงหล่อเลี้ยงเราด้วยพระองค์เองในศีลมหาสนิท"

• ในยามที่เราทำบาปและรู้สึกอับอาย พระองค์ไม่ประสงค์ให้เราวิ่งหนี แต่ทรงปรารถนาให้เราทำตัวเหมือนเด็กเล็ก ๆ ที่เมื่อหวาดกลัวก็จะรีบวิ่งไปหาแม่ ร้องขอความช่วยเหลือว่า "ข้าแต่พระมารดาที่รัก โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้าทำให้ตนเองแปดเปื้อน... และไม่สามารถแก้ไขได้หากปราศจากความช่วยเหลือและพระหรรษทานของพระองค์"

บทบาทของพระแม่มารีย์
   และบรรดานักบุญ

ความเข้าใจนี้ไม่ได้ลดทอนความสำคัญของพระแม่มารีย์ในการทำให้คริสตชนศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับเสริมสร้างกันและกัน "แม่พระคือพระมารดาของเรา ผู้ซึ่งเราทุกคนถูกโอบอุ้มและถือกำเนิดมาจากพระนางในพระคริสต์" พระเจ้าทรงยกย่องพระนางมารีย์ ไม่ใช่เพื่อตัวพระนางเองเพียงผู้เดียว แต่เพื่อพวกเรา เพื่อให้เราเห็นว่าเรารักพระนางมากเพียงใด

พระแม่มารีย์และบรรดานักบุญไม่ได้เป็นอุปสรรค แต่เป็นผู้เพิ่มพูนความสนิทสนมระหว่างเรากับพระเจ้า: "เป็นที่พอพระทัยพระเจ้าที่เราจะแสวงหาและให้เกียรติพระองค์ผ่านคนกลาง... คนกลางสูงสุดและสำคัญที่สุดคือธรรมชาติอันศักดิ์สิทธิ์ที่พระเยซูทรงรับมาจากพระนางพรหมจารี"

การเพ่งพินิจถึงคุณธรรม ความจริง พระปรีชาญาณ และความรักของพระแม่มารีย์ จะสอนให้เรารู้จักตนเองและยำเกรงพระเจ้าอย่างมีความเคารพ และด้วยการรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระแม่มารีย์ ในที่สุดเราจะสามารถเชื่อในความรักอันร้อนแรงที่พระเจ้ามีต่อเรา ซึ่งทรงประกาศว่า "นับเป็นความชื่นชมยินดี เป็นบรมสุข และเป็นความปีติยินดีอย่างไม่มีที่สิ้นสุดสำหรับฉัน ที่ได้ทนทุกข์ทรมานเพื่อเธอ เพราะหากฉันสามารถทนทุกข์ให้มากกว่านี้ได้ ฉันก็จะทำ"

บทภาวนา 

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงเป็นทั้งพระบิดาและเปรียบประดุจพระมารดาที่แสนอ่อนโยนของลูก ท่ามกลางความอ่อนแอและการล้มลงในความผิดบาป ลูกตระหนักดีว่าประสบการณ์เหล่านี้สอนให้ลูกรู้จักข้อบกพร่องของตนเอง และซาบซึ้งในความรักอันยิ่งใหญ่ของพระองค์มากยิ่งขึ้น ขอโปรดประทานแสงสว่างแห่งพระเมตตา เพื่อให้ลูกไม่ตกเป็นเหยื่อของความหวาดกลัวหรือความสิ้นหวัง แต่ให้ลูกมีหัวใจดั่งเด็กเล็ก ๆ ที่เมื่อหวาดกลัวก็พร้อมจะรีบวิ่งกลับไปสู่อ้อมกอดของพระองค์ด้วยความวางใจ ขอโปรดช่วยให้ลูกหมั่นแสวงหาพระองค์อย่างไม่ลดละ เพื่อที่ลูกจะได้เป็นความชื่นชมยินดีและเป็นบรมสุขของพระองค์ ดั่งที่พระองค์ทรงสร้างลูกมาเพื่อพระองค์เองแต่เพียงผู้เดียว

ในยามที่ลูกต้องเผชิญกับความเจ็บปวดหรือความยากลำบาก ขอโปรดหล่อเลี้ยงจิตใจของลูกด้วยพระญาณเอื้ออาทร ให้ลูกเชื่อมั่นอย่างสุดซึ้งในพระสัญญาที่ว่า "ทุกสิ่งจะดีงาม" ขอพระแม่มารีย์ พระมารดาศักดิ์สิทธิ์ผู้โอบอุ้มเราไว้ในพระคริสต์ โปรดช่วยนำพาลูกให้เข้าถึงความรักอันร้อนแรงของพระผู้เป็นเจ้า เพื่อให้ชีวิตของลูกได้พักพิงและชื่นชมยินดีในพระองค์ตลอดไป โดยกระทำตามแบบอย่าง และคำสอนของจูเลียน แห่ง นอริชด้วยเทอญ อาแมน