บทอ่านจากพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมัทธิว

มธ 25:1-13

 เวลานั้น พระเยซูเจ้าทรงเล่าเรื่องอุปมาให้พวกศิษย์ฟัง ว่าดังนี้ “อาณาจักรสวรรค์เปรียบได้กับหญิงสาวสิบคนถือตะเกียงออกไปรอรับเจ้าบ่าว ห้าคนเป็นคนโง่ อีกห้าคนเป็นคนฉลาด หญิงโง่นำตะเกียงไป แต่มิได้นำน้ำมันไปด้วย ส่วนหญิงฉลาดนำน้ำมันใส่ขวดไปพร้อมกับตะเกียง ทุกคนต่างง่วงและหลับไปเพราะเจ้าบ่าวมาช้า

 ครั้นเวลาเที่ยงคืน มีเสียงตะโกนบอกว่า ‘เจ้าบ่าวมาแล้ว จงออกไปรับกันเถิด’ หญิงสาวทุกคนจึงตื่นขึ้นแต่งตะเกียง หญิงโง่พูดกับหญิงฉลาดว่า ‘ขอน้ำมันให้เราบ้าง เพราะตะเกียงของเราจวนจะดับแล้ว’ หญิงฉลาดจึงตอบว่า ‘ไม่ได้ เพราะน้ำมันอาจไม่พอสำหรับเราและสำหรับพวกเธอด้วย จงไปหาคนขายแล้วซื้อเอาเองดีกว่า’ ขณะที่หญิงเหล่านั้นกำลังไปซื้อน้ำมัน เจ้าบ่าวก็มาถึง หญิงสาวที่เตรียมพร้อมจึงเข้าไปในห้องงานแต่งงานพร้อมกับเจ้าบ่าว แล้วประตูก็ปิด ในที่สุด พวกหญิงโง่ก็มาถึง พูดว่า ‘นายเจ้าขา นายเจ้าขา เปิดรับพวกเราด้วย’ แต่เขาตอบว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่รู้จักท่าน’

 ดังนั้น จงตื่นเฝ้าระวังไว้เถิด เพราะท่านไม่รู้วันและเวลา”

 

ปัญหาเรื่องความใจดีและการแบ่งปัน

ถ้ามีบทเรียนหนึ่งที่เราสั่งสอนลูกหลานมาตั้งแต่เด็กๆ สิ่งนั้นก็คือ “การเป็นคนใจดีรู้จักแบ่งปัน” เมื่อเห็นใครเดือดร้อน เราต้องยื่นมือเข้าไปช่วย ในฐานะคริสตชน ความรัก ความเมตตา และการเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ถือเป็นหัวใจสำคัญในวิถีชีวิตของเรา 

ดังนั้น เมื่อเราได้ฟังพระวรสารในวันนี้ เราจึงอาจรู้สึกประหลาดใจและคาดไม่ถึง 

หญิงพรหมจารีสิบคนกำลังรอคอยเจ้าบ่าว ห้าคนเป็นคนเฉลียวฉลาดเตรียมน้ำมันสำรองมาด้วย แต่อีกห้าคนเป็นคนโง่เขลา นำไปเฉพาะตะเกียง เมื่อเวลาเที่ยงคืนมาถึง ตะเกียงของพวกเขาก็จวนจะดับ หญิงโง่เขลาจึงร้องขอว่า "ขอน้ำมันให้เราบ้าง เพราะตะเกียงของเราเจียนจะดับอยู่แล้ว" 

แล้วหญิงที่มีปัญญาตอบว่าอย่างไร? "ไม่ได้ หรอก น้ำมันอาจจะไม่พอสำหรับเราและสำหรับพวกเธอ จงไปหาคนขายและซื้อเอาเองจะดีกว่า" 

ฟังดูแวบแรก อาจรู้สึกเหมือนขาดความเมตตา ทำไมพวกเธอถึงไม่แบ่งปัน? การปฏิเสธไม่ช่วยเหลือคนที่กำลังเดือดร้อน ไม่ใช่เรื่องตรงกันข้ามกับความเมตตาหรอกหรือ? 

บทเรียนจาก "หน้ากากออกซิเจน ในเครื่องบิน"

การจะเข้าใจว่าทำไมพระเยซูเจ้าจึงทรงสรรเสริญหญิงที่มีปัญญานั้น เราต้องมองดูคำแนะนำที่เราได้ยินทุกครั้งเมื่อขึ้นเครื่องบิน 

ก่อนเครื่องจะยกตัวขึ้น พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจะแจ้งข้อปฏิบัติความปลอดภัยเหมือนกันเสมอว่า: “ในกรณีที่ความดันอากาศในห้องโดยสารเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน โปรดสวมหน้ากากออกซิเจนของตัวท่านเองก่อน แล้วจึงค่อยช่วยเหลือผู้อื่น” 

เมื่อฟังครั้งแรก อาจดูเหมือนเป็นเรื่องเห็นแก่ตัว หากเรานั่งข้างเด็ก คนชรา หรือเพื่อน สัญชาตญาณของเราย่อมอยากใส่หน้ากากให้เขาก่อน แต่กฎการบินนั้นเด็ดขาดด้วยเหตุผลที่ชัดเจน: ถ้าเราขาดออกซิเจนจนหมดสติไป เราก็ไม่สามารถช่วยใครได้อีกเลย เราไม่สามารถแบ่งปันอากาศที่ไม่มีอยู่ในปอดของตัวเราเองได้ 

หญิงที่มีปัญญาไม่ได้เป็นคนใจดำหรือเห็นแก่ตัว แต่พวกเธอกำลังเผชิญหน้ากับความจริงทางจิตวิญญาณที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นคือ: มีบางสิ่งในชีวิตที่เราไม่สามารถหยิบยืม หรือส่งต่อให้กันในนาทีสุดท้ายได้

น้ำมันคืออะไร?

เราแบ่งปันอาหารได้ ยืมเครื่องมือช่างจากเพื่อนบ้านได้ หรือมอบเงินช่วยเหลือผู้เดือดร้อนได้ แต่เราไม่สามารถให้ใครยืม "เสบียงทางจิตวิญญาณ" ของเราได้ 

น้ำมันในตะเกียงเป็นตัวแทนของชีวิตพระหรรษทานภายใน การกลับใจและฟื้นฟูจิตวิญญาณส่วนบุคคลที่ทุกคนต้องเพียรสร้างด้วยตนเอง:

1. เราไม่สามารถหยิบยืม "ความเชื่อ" ของกันและกันได้

เราอาจนั่งโบสถ์ม้านั่งเดียวกับคู่ชีวิตที่เป็นนักบุญ หรือเติบโตในครอบครัวที่มีความศรัทธาลึกซึ้ง แต่ความเชื่อของพวกเขาไม่สามารถช่วยกอบกู้ดวงวิญญาณของเราได้ ความเชื่อคือการพบปะและการมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพระเยซูคริสตเจ้าทุกๆ วัน ซึ่งไม่มีใครสามารถทำแทนเราได้

2. เราไม่สามารถหยิบยืม "คุณธรรมและความสงบสุขในใจ" ได้

เมื่อมรสุมชีวิตพัดกระหน่ำ ไม่ว่าจะเป็นการสูญเสีย ความเจ็บป่วย หรือการทดลองทางจิตวิญญาณ เราไม่สามารถ "ยืม" ความสงบหรือความอดทนจากใครในทันทีทันใดได้ หากเราไม่ได้สวดภาวนาเป็นประจำ เราธรรมเกิดจากการสะสมผ่านซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน

3. เราไม่สามารถหยิบยืม "ความสนิทสนมกับพระเจ้า" ได้

เมื่อหญิงโง่เขลากลับมาหลังจากไปหาน้ำมันในนาทีสุดท้าย ประตูก็ปิดเสียแล้ว พวกเธอยืนเคาะประตูพูดว่า "นายเจ้าขา นายเจ้าขา เปิดรับพวกเราด้วย" แต่เจ้าบ่าวตอบว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่รู้จักท่าน" พวกเธอมีตะเกียง คือมีเปลือกนอกของศาสนา แต่ไม่มีน้ำมัน ซึ่งก็คือประสบการณ์จริงในการรู้จักและสัมผัสพระองค์

จงเติมน้ำมันในตะเกียงเถอะ...

การสวมหน้ากากออกซิเจนทางจิตวิญญาณของตนเองก่อน ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็น ความรับผิดชอบส่วนบุคคล เราไม่สามารถเทน้ำออกจากแก้วที่ว่างเปล่าได้ เราไม่สามารถส่องสว่างในความมืดให้ครอบครัว ลูกๆ หรือสัตตบุรุษในวัดได้ หากแสงตะเกียงของเราเองริบหรี่และดับลง 

ข่าวดีในวันนี้ก็คือ ตลาดที่ขายน้ำมันยังคงเปิดอยู่ เจ้าบ่าวยังมาไม่ถึง และยังไม่ถึงเวลาเที่ยงคืน 

เราสามารถซื้อน้ำมันได้ในตอนนี้ ผ่านทางกิจวัตรประจำวันของความเชื่อ: 

• การสวดภาวนาอย่างเงียบสงบและจริงใจสัก 10 นาทีในทุกๆ เช้า

• การอ่านพระวาจาของพระเจ้า แทนการเติมเสียงรบกวนในโลกออนไลน์ใส่สมอง

• การรับศีลอภัยบาปเพื่อทำความสะอาดตะเกียงของเรา

• การรับใช้ผู้อื่นด้วยจิตใจที่เปี่ยมล้นด้วยความรักของพระเจ้า

อย่ารอจนกว่าวิกฤตจะมาถึงแล้วค่อยรู้ตัวว่าน้ำมันหมด จงรับผิดชอบต่อชีวิตทางจิตวิญญาณของเราตั้งแต่วันนี้ เติมน้ำมันใส่ตะเกียงไว้เสมอ เพื่อว่าเมื่อใดก็ตามที่พระองค์ทรงเรียก เราจะพร้อมออกไปรับพระองค์ด้วยความยินดี แสงตะเกียงของเราจะส่องสว่าง และเราจะได้เดินผ่านประตูเข้าไปร่วมงานเลี้ยงนิรันดรของพระองค์ 

บทภาวนาส่งท้าย

ให้เราภาวนา 

ข้าแต่พระเยซูคริสตเจ้า พระผู้เป็นเจ้าบ่าวแห่งดวงวิญญาณของข้าพเจ้าทั้งหลาย 

พระองค์ทรงเรียกข้าพเจ้าทั้งหลายให้เดินในแสงสว่างแห่งความจริงของพระองค์ และเตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จมาของพระองค์ 

โปรดทรงอภัยโทษในเวลาที่ข้าพเจ้าทั้งหลายเฉื่อยชา หรือคาดหวังให้ความเชื่อและการสวดภาวนาของผู้อื่นมาค้ำจุนข้าพเจ้าแทน 

โปรดทรงหลั่งพระจิตเจ้าลงในจิตใจของข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้ 

โปรดประทานปัญญาให้ข้าพเจ้าทั้งหลายแสวงหาพระองค์ตั้งแต่เนิ่นๆ มีระเบียบวินัยในการสวดภาวนาทุกวัน และประทานพระหรรษทานให้ข้าพเจ้าทั้งหลายรักษาตะเกียงให้สว่างไสวอยู่เสมอ 

ขอให้ชีวิตของข้าพเจ้าทั้งหลายเปี่ยมด้วยน้ำมันแห่งความรักที่แท้จริง ความเชื่อที่มั่นคง และการสวดภาวนาอย่างสม่ำเสมอ เพื่อว่าเมื่อพระองค์ทรงเรียกชื่อข้าพเจ้าทั้งหลาย ข้าพเจ้าทั้งหลายจะสามารถไปพบพระองค์ด้วยความยินดี และได้เข้าสู่ความไพบูลย์แห่งพระราชัยของพระองค์ 

อาแมน