บทอ่านจากพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมัทธิว

มธ 25:1-13

 เวลานั้น พระเยซูเจ้าทรงเล่าเรื่องอุปมาให้พวกศิษย์ฟัง ว่าดังนี้ “อาณาจักรสวรรค์เปรียบได้กับหญิงสาวสิบคนถือตะเกียงออกไปรอรับเจ้าบ่าว ห้าคนเป็นคนโง่ อีกห้าคนเป็นคนฉลาด หญิงโง่นำตะเกียงไป แต่มิได้นำน้ำมันไปด้วย ส่วนหญิงฉลาดนำน้ำมันใส่ขวดไปพร้อมกับตะเกียง ทุกคนต่างง่วงและหลับไปเพราะเจ้าบ่าวมาช้า

 ครั้นเวลาเที่ยงคืน มีเสียงตะโกนบอกว่า ‘เจ้าบ่าวมาแล้ว จงออกไปรับกันเถิด’ หญิงสาวทุกคนจึงตื่นขึ้นแต่งตะเกียง หญิงโง่พูดกับหญิงฉลาดว่า ‘ขอน้ำมันให้เราบ้าง เพราะตะเกียงของเราจวนจะดับแล้ว’ หญิงฉลาดจึงตอบว่า ‘ไม่ได้ เพราะน้ำมันอาจไม่พอสำหรับเราและสำหรับพวกเธอด้วย จงไปหาคนขายแล้วซื้อเอาเองดีกว่า’ ขณะที่หญิงเหล่านั้นกำลังไปซื้อน้ำมัน เจ้าบ่าวก็มาถึง หญิงสาวที่เตรียมพร้อมจึงเข้าไปในห้องงานแต่งงานพร้อมกับเจ้าบ่าว แล้วประตูก็ปิด ในที่สุด พวกหญิงโง่ก็มาถึง พูดว่า ‘นายเจ้าขา นายเจ้าขา เปิดรับพวกเราด้วย’ แต่เขาตอบว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่รู้จักท่าน’

 ดังนั้น จงตื่นเฝ้าระวังไว้เถิด เพราะท่านไม่รู้วันและเวลา”

ความหมายของการรอคอย

พระวรสารในวันนี้พูดถึงเรื่องการรอคอย ซึ่งทำให้เราอาจจะประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ในวัฒนธรรมยุคของพระเยซูเจ้า พวกเขาต้องรอคอยเจ้าบ่าวที่จะมาถึงตลอดทั้งคืนเลยหรือ?

เรื่องแบบนี้แทบจะเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อในยุคปัจจุบันของเรา ยุคที่การตรงต่อเวลาและการทำตามตารางเวลาถูกมองว่ามีความสำคัญมากกว่าการรอคอย เรามักมองว่าการรอคอยคือการสูญเสียเวลาหรือเป็นความยากลำบาก แต่ในความเป็นจริงแล้ว วิธีที่เราใช้ในการรอคอย เป็นสิ่งสะท้อนว่าเราให้คุณค่ากับสิ่งใด และให้ความสำคัญกับใคร

เมื่อเราเคารพใครสักคน เราย่อมเตรียมพร้อมเพื่อเขา เมื่อแขกผู้มีเกียรติกำลังจะมาเยี่ยมบ้าน เราจะทำความสะอาดบ้าน จัดโต๊ะอาหาร และยืนรออยู่ที่ประตู การเตรียมพร้อมคือการให้เกียรติ มันเป็นการบอกว่า "คุณมีความสำคัญต่อฉัน และการมาปรากฏตัวของคุณนั้นคุ้มค่ากับการเตรียมตัวของฉัน"

ในประเพณีโบราณ การรอคอยไม่ใช่เวลาที่ปล่อยให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ แต่มันคือวัฒนธรรม มันคือวัตรปฏิบัติแห่งความปรารถนาและความศรัทธา งานวิวาห์คือยอดแห่งการเฉลิมฉลอง และการรอคอยเจ้าบ่าวก็คือการกระทำที่เต็มไปด้วยความยินดีและความเคารพยำเกรง

เวลาของพระเจ้า vs. เวลาของเรา

ในอุปมาเรื่องนี้ เราได้ยินว่า "เจ้าบ่าวมาช้า"

ทำไมพระเจ้าจึงมาช้า? พระองค์กำลังปล่อยให้เรารอคอยอยู่หรือเปล่า?

น่าอัศจรรย์ใจที่พระองค์ไม่เคยรั้งรอหรือล่าช้าในการประทานความช่วยเหลือแก่เราเลย เมื่อใดก็ตามที่เราเวทนาและร้องหาพระองค์ พระคุณ การดำรงอยู่ และความรักของพระองค์ก็พร้อมอยู่ตรงนั้นทันที แต่บ่อยครั้ง กลับเป็นเราเองต่างหากที่ประวิงเวลาและล่าช้าในการหันกลับไปหาพระองค์

พระคัมภีร์เตือนใจเราว่า พระเจ้าไม่ได้นับเวลาอย่างที่เรานับ การที่เจ้าบ่าวมาช้าในอุปมานี้ ไม่ใช่เพราะความละเลย แต่เป็นพระเมตตาอันหาที่สุดมิได้ พระเจ้าทรงรอคอยเพราะพระองค์ทรงปรารถนาให้ทุกวิญญาณกลับมาหาพระองค์ พระองค์ทรงเปิดประตูทิ้งไว้ เพื่อให้เรามีพื้นที่ในการเติบโต ในการรักษาบาดแผล ในการเป็นทุกข์ถึงบาป และในการรัก การรอคอยของพระเจ้าคือความอดทนที่ห่อหุ้มด้วยความรัก

การรอคอยด้วยความสุขหรือความทุกข์

บางทีการรอคอยก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพราะพระวรสารไม่ได้บอกว่าผู้หญิงทั้ง 10 คนรอคอยแบบไหน แต่เดาได้ว่าคนที่ได้เตรียมตัวเขาจะรอคอยอย่างมีความสุข แม้อาจจะต้องเสียเวลาบ้าง ในวงสนทนาก็อาจจะพูดคุยสนทนาสัพเพเหระ เป็นบรรยากาศที่ชื่นมื่น

แต่สำหรับคนที่ไม่ได้เตรียมตัว การรอคอยคือความทุกข์ เพราะเขารู้ว่าสุดท้ายที่สุดเขายังไม่เตรียมพร้อมเมื่อเจ้าบ่าวจะมาถึง

ชีวิตของเราก็เช่นกัน เราอยากจะรอคอยพระเป็นเจ้าด้วยความสุขหรือความทุกข์ ขึ้นอยู่กับตัวเราเองว่าเราจะเตรียมตัวดีแค่ไหนยามที่เราพบกับองค์พระผู้เป็นเจ้า

พระเจ้าทรงรอคอย หรือเรากำลังยื้อเวลา?

สิ่งนี้นำมาสู่คำถามเงียบๆ ในจิตใจของเราเอง:

พระเจ้ากำลังทรงรอคอยให้จิตวิญญาณของเรากลับไปหาพระองค์ หรือว่าเรากำลังยื้อเวลาและสร้างระยะห่างจากพระองค์ออกไปเรื่อยๆ กันแน่?

พระเจ้าทรงพร้อมเสมอที่จะต้อนรับเรา แต่เวลาของเราในชีวิตนี้มีจำกัด เราไม่สามารถกักเก็บความเชื่อไว้ในบัญชีของคนอื่นได้ และเราไม่สามารถขอยืม "น้ำมันแห่งจิตวิญญาณ" จากใครในนาทีสุดท้ายได้ น้ำมันนี้เปรียบเสมือนชีวิตภายใน คือการตัดสินใจในแต่ละวันของเราที่จะรัก ที่จะสวดภาวนา ที่จะให้อภัย และที่จะเดินไปพร้อมกับพระเจ้า

เมื่อเราเลื่อนชีวิตทางจิตวิญญาณออกไปเป็น "สักวันหนึ่ง" เราไม่ได้กำลังประหยัดเวลาเลย แต่เรากำลังยื้อเวลาแห่งการสัมผัสความยินดีอันเต็มเปี่ยมของพระองค์ออกไป การให้เกียรติพระเจ้า ไม่ใช่การมอบเศษเวลาที่เหลืออยู่ที่ปลายทางของชีวิตให้พระองค์ แต่คือการต้อนรับพระองค์เข้ามาในชีวิตของเราในวันนี้

ดำรงอยู่เพื่อเจ้าบ่าว

"จงตื่นเฝ้าระวังเถิด!" พระเยซูเจ้าตรัสบอกเรา

การตื่นเฝ้าระวังทางจิตวิญญาณ ไม่ได้หมายถึงการมีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวหรือวิตกกังวลถึงอนาคต แต่มันหมายถึงการมีหัวใจที่ตื่นตัวและจดจ่ออยู่เสมอ มันหมายถึงการทำให้แน่ใจว่า ในตอนนี้ ในความสงบของวันนี้ ตะเกียงของเราได้รับการตัดไส้เรียบร้อย และหัวใจของเราเปี่ยมล้นด้วยน้ำมันแห่งพระคุณ

พระเจ้าทรงรอคอยเราด้วยอ้อมกอดที่เปิดกว้าง อย่าปล่อยให้ "ความรัก" ต้องรอคอยอีกเลย ขอให้เราถวายเกียรติแด่พระองค์ด้วยหัวใจที่พร้อมสรรพ เพื่อว่าเมื่อใดก็ตามที่เจ้าบ่าวเสด็จมา ประตูจะเปิดกว้างออกสู่พรมงคลสมรสอันเป็นนิรันดร์

อาแมน