เมื่อเรานึกถึงคำว่า "นักบุญ" ภาพในหัวของเรามักจะเป็นรูปปั้นหินอ่อน รูปวาดบนกระจกสีอันวิจิตรในโบสถ์ หรือเรื่องราวของบุคคลในประวัติศาสตร์ที่อยู่ไกลตัว เรามักจินตนาการว่านักบุญคือผู้ที่ดำเนินชีวิตอย่างบริบูรณ์เพียบพร้อม ไร้ที่ติ และอยู่สูงเกินกว่าที่คนธรรมดาอย่างเราจะไขว่คว้าได้

แต่ในวันนี้ วันสมโภชนักบุญทั้งหลาย พระศาสนจักรเชื้อเชิญให้เรามองเข้ามาใกล้ตัวยิ่งขึ้น วันนี้ไม่ได้เป็นเพียงวันฉลองของนักบุญที่มีชื่อเสียงซึ่งปรากฏอยู่ในปฏิทินของโบสถ์เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นนักบุญเปโตร, นักบุญฟรังซิส, นักบุญเทเรซาแห่งอาวิลา หรือนักบุญเทเรซาแห่งกัลกัตตา แต่วันนี้คือวันฉลองของ "นักบุญผู้เป็นเพื่อนบ้าน" ของเราทุกคน

วันนี้คือวันฉลองของคริสตชนนับล้านคนที่ไม่มีใครรู้จักชื่อในประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็นคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย พ่อแม่ เพื่อนบ้าน หรือสัตปบุรุษผู้เงียบขรึม ผู้ซึ่งเปิดใจให้พระคุณของพระเจ้าเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตธรรมดาๆ ของพวกเขา

หากเราอยากรู้ว่าพวกเขาทํได้อย่างไร และเราจะเดินตามรอยเท้าของได้อย่างไร พระเยซูเจ้าทรงให้คำตอบแก่เราในพระวรสารวันนี้ เมื่อพระองค์ประทับนั่งบนภูเขาและตรัสถึงบุญลาภประการต่างๆ พระองค์ไม่ได้มอบชุดคำสั่งที่ยากเกินไป แต่พระองค์กำลังมอบ "พิมพ์เขียวแห่งความเป็นนักบุญ" ให้แก่เราทุกคน

ประการที่ 1: นักบุญคือผู้ที่รู้ว่าตนเองจำเป็นต้องพึ่งพาพระเจ้า

พระเยซูเจ้าทรงเริ่มต้นว่า: "ผู้มีใจยากจน ย่อมเป็นสุข... ผู้ที่ร้องไห้คร่ำครวญ ย่อมเป็นสุข"

นักบุญไม่ใช่คนที่ไม่เคยทำผิดพลาดหรือไม่เคยล้มลง แต่พวกเขาคือคนที่ตระหนักถึงความจริงอันยิ่งใหญ่ข้อหนึ่ง นั่นคือ พวกเขามิอาจเอาชีวิตรอดหรือรอดพ้นได้ด้วยกำลังของตนเอง

การเป็น "ผู้มีใจยากจน" หมายถึงการเข้ามาหาพระเจ้าด้วยมือที่ว่างเปล่า พร้อมกับยอมรับด้วยความถ่อมตนว่า "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า หากปราศจากพระองค์แล้ว ข้าพเจ้าก็มิเป็นอะไรเลย" ในโลกที่เชิดชูการพึ่งพาตนเอง ความสำเร็จ และความตระหนี่ นักบุญคือผู้ที่ตระหนักว่าทุกลมหายใจและทุกความดีงามล้วนมาจากพระเจ้า เมื่อมือของเราเต็มไปด้วยความจองหอง เราย่อมไม่มีที่ว่างเหลือให้พระคุณของพระเจ้า แต่เมื่อเราเข้ามาด้วยมือที่ว่างเปล่า พระองค์จะทรงเติมเต็มเราจนล้นพ้น

การ "ร้องไห้คร่ำครวญ" หมายถึงการมีหัวใจที่อ่อนโยน ไม่เมินเฉยหรือชาชินต่อความเจ็บปวดของผู้อื่นและต่อบาดแผลของบาป นักบุญรู้สึกและห่วงใยอย่างลึกซึ้ง และนำความทุกข์โศกนั้นมาวางไว้ที่พระบาทของพระคริสตเจ้า เพราะรู้ว่าความบรรเทาใจที่แท้จริงพบได้ในพระองค์เท่านั้น

ประการที่ 2: นักบุญคือผู้ที่รักด้วยหัวใจของพระเจ้า

พระเยซูเจ้าตรัสต่อไปถึง "ผู้ที่หิวและกระหายความชอบธรรม", "ผู้มีใจเมตตากรุณา" และ "ผู้มีใจบริสุทธิ์"

นักบุญคือชายและหญิงที่รักด้วยหัวใจของพระเจ้าเอง:

• พวกเขาหิวกระหายความชอบธรรม: ในวัฒนธรรมที่มักแสวงหาความสะดวกสบายและความเห็นแก่ตัว นักบุญกลับมีความหิวกระหายอย่างไม่รู้จบต่อความดีงาม ความจริง และความยุติธรรม พวกเขาปรารถนาจะเห็นโลกนี้สะท้อนภาพพระราชัยของพระเจ้า
• พวกเขาเป็นผู้มีใจบริสุทธิ์: พวกเขาแสวงหาพระเจ้าด้วยใจแน่วแน่ ไม่เสแสร้ง ไม่สวมหน้ากาก สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่พระคริสตเจ้า แรงจูงใจในการทำความดีของพวกเขาจึงบริสุทธิ์ผุดผ่อง
• พวกเขาฝึกฝนความเมตตากรุณา: นักบุญมอบการให้อภัยอย่างใจกว้าง เพราะพวกเขารู้ว่าตนเองได้รับพระเมตตาจากพระเจ้ามากเพียงใด พวกเขาไม่ถือโทษ ไม่คิดบัญชีความผิด แต่เลือกที่จะรักษาบาดแผลด้วยความเห็นอกเห็นใจ

ประการที่ 3: นักบุญคือผู้ที่นำแสงสว่างไปสู่ความมืดมิด

พระเยซูเจ้าตรัสต่อไปว่า: "ผู้สร้างสันติ ย่อมเป็นสุข... ผู้ถูกข่มเหงเพราะความชอบธรรม ย่อมเป็นสุข"

นักบุญไม่ได้วิ่งหนีออกจากโลกที่แตกสลาย แต่พวกเขาก้าวเข้าไปในโลกนั้นเพื่อนำแสงสว่างของพระคริสต์เข้าไป:

• พวกเขาเป็นผู้สร้างสันติ: พวกเขาเป็นผู้สร้างสะพานในจุดที่คนอื่นสร้างกำแพง ไม่ว่าจะในครอบครัว ที่ทำงาน หรือในชุมชน พวกเขาเลือกที่จะรับฟังมากกว่าการเอาชนะในการโต้เถียง และเลือกการคืนดีมากกว่าความแตกแยก
• พวกเขาเหนี่ยวแน่นในความกล้าหาญ: การยืนหยัดเพื่อความจริงและความรักของพระคริสต์ บางครั้งอาจนำมาซึ่งการถูกเข้าใจผิดหรือถูกต่อต้าน แต่นักบุญมีความกล้าหาญที่มีรากฐานอยู่ในนิรันดร์กาล พวกเขารู้ดีว่าเสียงปรบมือจากโลกนี้ย่อมดับสูญไป แต่รางวัลของพวกเขาในสวรรค์นั้นยั่งยืนตลอดไป

ประการที่ 4: นักบุญไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยตนเอง แต่ศักดิ์สิทธิ์โดยพระเจ้า

และประการสุดท้ายซึ่งเป็นรากฐานสำคัญที่สุด: นักบุญไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยกำลังหรือความสามารถของตนเอง แต่ความศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาล้วนเป็นของขวัญที่ได้รับมาจากพระเจ้า

เปรียบนักบุญเหมือน "ดวงจันทร์" ดวงจันทร์ไม่มีแสงสว่างในตัวเอง มันมืดมิด เย็นชา และแห้งแล้งด้วยตัวมันเอง แต่เมื่อมันหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์อย่างเต็มที่ มันจะสะท้อนแสงสว่างส่องไสวไปทั่วท้องฟ้าในยามค่ำคืน

ในทำนองเดียวกัน นักบุญไม่ได้สร้างแสงสว่างขึ้นมาเอง พวกเขาเพียงแต่หมุนเกลียวชีวิตของตนเข้าหาพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นดวงอาทิตย์แห่งความยุติธรรม และสะท้อนแสงสว่างของพระองค์ออกไปสู่โลกที่มืดมิด ความศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่ถ้วยรางวัลที่เราคว้ามาได้ด้วยพลังแห่งมนุษย์ แต่เป็นพระคุณที่เราเปิดรับ เมื่อเราสรรเสริญบรรดานักบุญ แท้จริงแล้วเรากำลังถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า ผู้ทรงกระทำกิจการอันอัศจรรย์ในชีวิตอันธรรมดาของพวกเขา

พี่น้องที่รัก ความเป็นนักบุญไม่ได้ถูกจำกัดไว้สำหรับคนกลุ่มน้อยเท่านั้น แต่พระเจ้าทรงเรียกเราทุกคนให้เป็นนักบุญในจุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้:

• ท่านกำลังฝึกฝนการมีใจยากจนทุกๆ เช้า เมื่อท่านสวดอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าก่อนเริ่มต้นวันอันแสนวุ่นวาย
• ท่านกำลังแสดงจิตใจที่บริสุทธิ์ทุกๆ ครั้งที่ท่านเลือกความซื่อสัตย์สุจริต แม้ในยามที่ไม่มีใครมองเห็น
• ท่านกำลังสะท้อนแสงสว่างของพระเจ้าทุกๆ ครั้งที่ท่านเลือกที่จะให้อภัยคนในครอบครัวของท่าน

เราไม่ได้เดินบนเส้นทางนี้โดยลำพัง เรามีบรรดานักบุญผู้ล่วงลับไปก่อนเรา กำลังเสนอวิงวอนแทนเรา และเฝ้ารอคอยที่จะต้อนรับเรากลับบ้านสวรรค์

ให้เราสวดอ้อนวอนร่วมกันว่า:

"ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดทรงบันดาลให้ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นนักบุญ โปรดสอนข้าพเจ้าให้เปิดมือออกด้วยความถ่อมตน ให้รักด้วยพระหฤทัยของพระองค์ ให้นำสันติสุขมาสู่โลก และให้ส่องสว่างมิใช่ด้วยกำลังของข้าพเจ้าเอง แต่ด้วยพระคุณของพระองค์ เทอญ อาแมน"