ส่วน 2 คณะพระสังฆราช

มาตรา 336 คณะพระสังฆราช ซึ่งมีพระสันตะปาปาเป็นประมุขและซึ่งมีบรรดาพระสังฆราชเป็นสมาชิก โดยศีลอภิเษก และโดยสายสัมพันธ์ทางฐานันดรกับผู้เป็นประมุข และกับบรรดาสมาชิกของคณะ และซึ่งในคณะนั้นคณะอัครสาวกดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องพร้อมกับประมุขของตนและไม่เคยปราศจากประมุขเลยเป็นคณะที่มีอำนาจสูงสุด และอำนาจเต็มเหนือพระศาสนจักรสากลด้วย

มาตรา 337 วรรค 1 คณะพระสังฆราชใช้อำนาจปกครองพระศาสนจักรสากลอย่างสง่าในสังคายนาสากล

วรรค 2 คณะพระสังฆราชใช้อำนาจเดียวกันนี้โดยการปฏิบัติร่วมกันของบรรดาพระสังฆราชที่กระจายอยู่ทั่วโลกซึ่งการกระทำร่วมกันนั้น พระสันตะปาปาได้ประกาศหรือยอมรับเป็นเช่นนั้นอย่างอิสระ เพื่อว่าการกระทำนั้นมีผลเป็นการกระทำที่มีลักษณะที่เป็นคณะอย่างแท้จริง

วรรค 3 เป็นหน้าที่ของพระ-สันตะปาปาที่จะเลือกและส่งเสริมวิธีการให้คณะพระสังฆราชปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวกับพระศาสนจักรสากลแบบเป็นคณะ ทั้งนี้ตามความจำเป็นของพระศาสนจักร

มาตรา 338 วรรค 1 พระสันตะปาปาเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่จะเรียกประชุมสังคายนาสากลเป็นประธานโดยตัวพระองค์เองหรือโดยผู้อื่น ที่จะเลื่อนหยุดหรือเลิกการประชุม และรับรองกฤษฎีกาของการประชุมนั้น

วรรค 2 เป็นหน้าที่ของพระสันตะปาปาองค์เดียวกันนั้นที่จะกำหนดเรื่องที่จะพิจารณาในที่ประชุม และกำหนดระเบียบวาระที่ต้องปฏิบัติในการประชุมบรรดาปิตาจารย์ที่เข้าร่วมประชุมสามารถเพิ่มเติมปัญหาอื่นๆนอกเหนือจากที่พระสันตะปาปาเสนอไว้แต่ต้องได้รับการเห็นชอบจากพระสันตะปาปาองค์เดียวกัน

มาตรา 339 วรรค 1 พระสังฆราชทั้งหมด และเท่านั้นผู้เป็นสมาชิกของคณะพระสังฆราชมีสิทธิ์ และหน้าที่ที่จะมีส่วนในการเข้าประชุมสังคายนาสากลพร้อมกับสิทธิลงคะแนนเสียง

วรรค 2 ผู้มีอำนาจสูงสุดของพระศาสนจักรสามารถเชิญผู้อื่นที่มิได้เป็นพระสังฆราชเข้าร่วมประชุมสังคายนาสากลได้และกำหนดขอบเขตการมีส่วนร่วมในการประชุมของพวกเขา

มาตรา 340 หากตำแหน่งพระสันตะปาปาเกิดว่างลงระหว่างการประชุมสังคายนาการประชุมหยุดชะงักโดยตัวกฎหมายเอง จนกว่าพระสันตะปาปาองค์ใหม่มีคำสั่งให้มีการประชุมต่อหรือให้เลิกการประชุม

มาตรา 341 วรรค 1 กฤษฎีกาต่างๆ ของสังคายนาสากล ไม่มีผลบังคับเว้นไว้แต่ว่ากฤษฎีกานั้นได้รับความเห็นชอบจากพระสันตะปาปาพร้อมกับบรรดาปิตาจารย์ของสภาสังคายนา และได้รับการรับรองจากพระสันตะปาปา และมีการประกาศตามคำสั่งของพระองค์

วรรค 2 กฤษฎีกาที่ออกโดยคณะพระสังฆราชเมื่อมีการกระทำร่วมกันเป็นหมู่คณะในลักษณะอื่นที่พระสันตะปาปาเสนอหรือที่พระองค์ยอมรับอย่างอิสระเพื่อให้กฤษฎีกานั้นมีผลบังคับใช้จำเป็นต้องได้รับการรับรองและการประกาศแบบเดียวกัน