Skip to main content

book

ประมวลกฎหมายพระศาสนจักรคาทอลิก

บรรพ 4 หน้าที่ทำให้ศักดิ์สิทธิ์ของพระศาสนจักร

ลักษณะ 7 การแต่งงาน

มาตรา 1055 วรรค 1 พันธสัญญาการแต่งงาน คือ พันธสัญญาที่ชายและหญิงนำชีวิตทั้งครบของตน มาหลอมเข้าเป็นชีวิตหนึ่งเดียวธรรมชาติของพันธสัญญานี้มุ่งสู่ความดีของคู่ชีวิต และการให้กำเนิดบุตรหลานรวมทั้งให้การศึกษาอบรม การแต่งงานระหว่างผู้ได้รับศีลล้างบาปได้รับการยกขึ้นจากพระคริสตเจ้า ให้มีศักดิ์ศรีเป็นศีลศักดิ์สิทธิ์

วรรค 2 เพราะเหตุนี้ สัญญาการแต่งงานระหว่างผู้ได้รับศีลล้างบาป ไม่สามารถมีผลทางกฎหมาย โดยไม่เป็นศีลศักดิ์สิทธิ์ในเวลาเดียวกัน

มาตรา 1056 ลักษณะเฉพาะที่เป็นแก่นแท้ของการแต่งงาน คือความเป็นหนึ่งเดียว และการแยกจากกันมิได้การแต่งงานของคริสตชนมีความมั่นคงพิเศษ โดยเหตุผลของการเป็นศีลศักดิ์สิทธิ์

มาตรา 1057 วรรค 1 การแต่งงานเกิดขึ้นจากการยินยอมของทั้งสองฝ่ายซึ่งแสดงออกโดยชอบด้วยกฎหมาย ระหว่างบุคคลที่สามารถแต่งงานได้ตามกฎหมาย การยินยอมนี้ไม่สามารถทดแทนได้ด้วยอำนาจของมนุษย์ใดๆ

วรรค 2 การยินยอมของการแต่งงาน คือ กิจการของอำเภอใจซึ่งชาย และหญิงมอบ และรับตนเองแก่กันและกันเพื่อทำให้เกิดการแต่งงานด้วยพันธสัญญาอันเรียกคืนไม่ได้

มาตรา 1058 ทุกคนซึ่งกฎหมายไม่ห้าม สามารถทำสัญญาแต่งงานได้

มาตรา 1059 การแต่งงานของคาทอลิก แม้ฝ่ายเดียวเท่านั้นเป็นคาทอลิกไม่เพียงแต่อยู่ใต้กฎเกณฑ์ของพระเจ้าเท่านั้นแต่ยังอยู่ใต้กฎเกณฑ์ของพระศาสนจักรด้วย โดยคงไว้ซึ่งอำนาจทางบ้านเมืองเกี่ยวกับผลเพียงทางบ้านเมืองของการแต่งงานเดียวกันนั้น

มาตรา 1060 การแต่งงานได้รับการสนับสนุนจากกฎหมาย ด้วยเหตุนี้ในกรณีมีความสงสัย ให้ยืนยันความถูกต้องของการแต่งงานไว้ก่อนจนกว่าจะพิสูจน์ให้เห็นเป็นตรงกันข้าม

มาตรา 1061 วรรค 1 การแต่งงานที่ถูกต้องระหว่างผู้ได้รับศีลล้างบาปเรียกว่า การแต่งงานที่ได้รับสัตยาบันเท่านั้น หากยังไม่มีการทำให้สมบูรณ์เรียกว่า การแต่งงานที่ได้รับสัตยาบันและสมบูรณ์หากสามีภรรยาได้มีเพศสัมพันธ์ตามวิสัยมนุษย์ซึ่งในตัวมันเองเหมาะที่จะทำให้เกิดบุตรหลานโดยธรรมชาติการแต่งงานมีจุดประสงค์เพื่อการมีเพศสัมพันธ์นี้ และโดยการมีเพศสัมพันธ์นี้สามีภรรยากลายเป็นเนื้อเดียวกัน

วรรค 2 ถ้าสามีภรรยามีชีวิตร่วมกัน หลังพิธีแต่งงานให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า การแต่งงานนั้นสมบูรณ์แล้วจนกว่าจะพิสูจน์ให้เห็นเป็นตรงกันข้าม

วรรค 3 การแต่งงานที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย เรียกว่า การแต่งงานสมมุติหากการแต่งงานมีขึ้นโดยสุจริตใจอย่างน้อยจากฝ่ายหนึ่งจนกว่าทั้งสองฝ่ายแน่ใจว่า การแต่งงานนั้นเป็นโมฆะ

มาตรา 1062 วรรค 1 การสัญญาจะแต่งงาน ไม่ว่าจะเป็นจากฝ่ายเดียวหรือจากทั้งสองฝ่าย เรียกว่า การหมั้น การสัญญานี้ควบคุมด้วยกฎหมายเฉพาะซึ่งสภาพระสังฆราชตั้งขึ้น หลังจากได้พิจารณาประเพณีการหมั้นและกฎหมายบ้านเมือง หากมี

วรรค 2 การหมั้นไม่ทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องการแต่งงาน แต่ทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องการชดเชยค่าเสียหาย หากมี

book

การแต่งงาน (มาตรา 1055-1062)

"การเอาใจใส่ด้านอภิบาลและสิ่งที่จำเป็นก่อนพิธีแต่งงาน" (มาตรา 1065-1072) >>