หมวด 3 สักการสถาน

มาตรา 1230 สักการสถาน หมายถึงวัด หรือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อื่น ซึ่งคริสตชนจาริกแสวงบุญมาเยี่ยมบ่อยๆ เพราะมีความศรัทธาพิเศษ โดยได้รับการรับรองของผู้ใหญ่ผู้ทรงอำนาจท้องถิ่น

มาตรา 1231 เพื่อให้สักการสถานมีชื่อเป็นระดับชาติต้องได้รับการรับรองจากสภาพระสังฆราช เพื่อให้มีชื่อเป็นระดับนานาชาติต้องได้รับการรับรองจากสันตะสำนัก

มาตรา 1232 วรรค 1 ผู้ใหญ่ผู้ทรงอำนาจท้องถิ่นมีอำนาจรับรองธรรมนูญของสักการสถานระดับสังฆมณฑลสภาพระสังฆราชสำหรับธรรมนูญของสักการสถานระดับชาติสันตะสำนักเท่านั้นสำหรับธรรมนูญของสักการสถานระดับนานาชาติ

วรรค 2 ในธรรมนูญต้องกำหนด เป็นต้น จุดประสงค์ อำนาจของผู้ดูแล การครอบครองและการบริหารทรัพย์สิน

มาตรา 1233 สิทธิพิเศษบางประการสามารถมอบให้แก่สักการสถานได้ทุกครั้งที่เห็นว่าสิ่งแวดล้อมของสถานที่ก็ดี จำนวนของผู้แสวงบุญก็ดี และเป็นต้นความดีของสัตบุรุษ เสนอแนะเช่นนั้น

มาตรา 1234 วรรค 1 ในสักการสถานให้เพิ่มปัจจัยความรอดแก่คริสตชนให้มากขึ้นโดยการประกาศพระวาจาของพระเจ้าด้วยความเอาใจใส่โดยส่งเสริมชีวิตทางพิธีกรรมอย่างเหมาะสม เป็นต้นด้วยการประกอบศีลมหาสนิทและศีลอภัยบาป และโดยการปลูกฝังรูปแบบของความศรัทธาประชาชน ซึ่งได้มีการรับรองแล้ว

วรรค 2 ของแก้บนที่เป็นศิลปะชาวบ้าน และหลักฐานความศรัทธาต้องนำออกแสดงในสักการสถาน หรือในสถานที่ติดต่อกัน และต้องเฝ้ารักษาให้ปลอดภัย