ด้วยความมุ่งมั่นที่จะอธิบายถึงลักษณะเฉพาะตัวของโรงเรียนคาทอลิก เอกสาร "การศึกษาคาทอลิก ปี 1977" ชี้แจงถึงจุดมุ่งหมายทั่วไปของโรงเรียนทุกแห่งในฐานะ "ศูนย์กลางแห่งการสร้างมนุษย์" (center of human formation) ซึ่งเป็นจุดที่ "การสืบทอดทางวัฒนธรรม" และ "การพัฒนาอย่างบูรณาการ" มาบรรจบกัน [1] บทบาทของนักการศึกษาจึงไม่ใช่เพียงการให้ความรู้หรือสั่งสอน แต่คือการจัดการศึกษาเพื่อให้ผู้เรียนเกิดการเจริญเติบโตและพัฒนาการ [2]

พร้อมกันนี้ เอกสารยังได้ย้อนกล่าวถึงแนวทางแบบองค์รวมตามหลักคริสตศาสนาและแบบแผนดั้งเดิมที่ว่า:

"หน้าที่ประการหนึ่งตามหลักการของโรงเรียน ในฐานะสถาบันทางการศึกษา คือการดึงเอามิติทางจริยธรรมออกมา โดยมีจุดประสงค์ที่แน่ชัดเพื่อปลุกเร้าพลวัตทางจิตวิญญาณภายในของบุคคล (inner spiritual dynamism) และเพื่อช่วยให้เขาบรรลุถึงเสรีภาพทางศีลธรรม ซึ่งจะมาเติมเต็มมิติทางจิตวิทยาให้มีความสมบูรณ์" [3]

คำว่า "มิติทางจริยธรรม" (ethical dimension) ถูกนำมาใช้เพื่อผนวกเอาแง่มุมทางศีลธรรมและจิตวิญญาณของการศึกษาแบบคาทอลิกเข้าไป เพื่อให้สอดคล้องกับคำศัพท์ทางการศึกษาทั่วไปในยุคสมัยใหม่ นอกจากนี้ เอกสารยังได้วิพากษ์วิจารณ์โรงเรียนในยุคปัจจุบันว่ามี "กรอบความคิดแบบการผลิตจำนวนมาก" (mass production mentality) ซึ่งเป็นการลดทอนความเป็นบุคคล (depersonalizes) ของนักเรียนแต่ละคน วิสัยทัศน์เช่นนี้ขัดแย้งกับแนวทางของโรงเรียนคาทอลิก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ก่อตั้งขึ้นให้เป็นชุมชนแห่งความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล [4]

เชิงอรรถ

[1] The Catholic School, § 26.

[2] The Catholic School, § 29.

[3] The Catholic School, § 30.

[4] The Catholic School, § 32.