“บุตรของเราเอ๋ย เราต้องเป็นจุดหมายปลายทางสูงสุดและจุดหมายสุดท้ายของเจ้า หากเจ้าปรารถนาจะเป็นผู้ที่มีความสุขอย่างแท้จริง ด้วยจุดประสงค์เช่นนั้น ความเสน่หาของเจ้าจึงจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ ซึ่งบ่อยครั้งความเสน่หานั้นมักมุ่งไปสู่ตนเองและสรรพสิ่งที่ถูกเนรมิตสร้างขึ้นอย่างบาปหนา เพราะหากเจ้าแสวงหาตนเองในสิ่งใดก็ตาม เจ้าจะพ่ายแพ้ในตนเองและกลายเป็นผู้แห้งแล้งในทันที เหตุฉะนี้ จงน้อมนำสรรพสิ่งมาสู่เราก่อนสิ่งอื่นใด เพราะเรานี่เองที่เป็นผู้ประทานทุกสิ่งแก่เจ้า ดังนั้น จงมองดูพระพรแต่ละประการประดุจสายน้ำที่หลั่งไหลมาจากความดีงามสูงสุด และด้วยเหตุนี้ สรรพสิ่งจึงต้องถูกยกย่องให้เป็นของราในฐานะแหล่งกำเนิดของสิ่งเหล่านั้น”

2. “จากเรา ทั้งคนต่ำต้อยและผู้ยิ่งใหญ่ ทั้งคนยากจนและคนมั่งคั่ง ย่อมตักตวงน้ำจากเราประดุจจากธารน้ำพุแห่งชีวิต และบรรดาผู้ที่ปรนนิบัติรับใช้เราด้วยวิญญาณจิตที่เป็นอิสระและซื่อสัตย์ ย่อมจะได้รับพระหรรษทานต่อพระหรรษทาน แต่ผู้ใดที่จะโอ้อวดแยกตัวออกจากเรา หรือจะชื่นชมยินดีในความดีงามใดๆ ที่มีอยู่ในตนเอง ผู้นั้นย่อมไม่ได้รับความชื่นชมยินดีที่แท้จริง และดวงใจของเขาจะไม่มีวันขยายกว้างออกไป ทว่าเขาจะถูกขัดขวางอย่างยิ่งและตกไปสู่ความทุกข์ยาก เหตุฉะนี้ เจ้าต้องไม่ถือว่าความดีงามใดเป็นของเจ้า และอย่ามองว่าฤทธิ์กุศลเป็นสมบัติของผู้ใด ทว่าจงยกความดีงามทั้งปวงให้แก่พระเจ้า ผู้ซึ่งหากปราศจากพระองค์แล้วมนุษย์ย่อมไม่มีสิ่งใดเลย เราประทานให้ทุกสิ่ง เราจะเรียกคืนทุกสิ่ง และเราจะเรียกร้องการขอบพระคุณด้วยความเข้มงวดอย่างยิ่ง”

3. “นี่คือสัจธรรม และด้วยสิ่งนี้เองความว่างเปล่าแห่งการโอ้อวดจึงถูกขับไล่ไป และหากพระหรรษทานจากสรวงสวรรค์และความรักอันศักดิ์สิทธิ์แท้จริงได้เข้ามาในตัวเจ้าแล้ว ย่อมไม่มีความริษยา หรือความคับแคบแห่งดวงใจ หรือความรักในตนเองประการใดจะยึดครองเจ้าได้เลย เพราะความรักอันศักดิ์สิทธิ์ย่อมพิชิตสรรพสิ่งและขยายกำลังทั้งมวลแห่งดวงจิตให้กว้างขวางออกไป หากเจ้าเป็นผู้มีปัญญาอย่างแท้จริง เจ้าจะชื่นชมยินดีในเราเพียงผู้เดียว และเจ้าจะวางความหวังไว้ในเราเพียงผู้เดียว เพราะไม่มีผู้ใดดีเลยนอกจากผู้เดียว คือพระเจ้า(1) ผู้ซึ่งสมควรแก่การสรรเสริญเหนือสรรพสิ่ง และในทุกสิ่งสมควรที่จะได้รับคำถวายพระพร”

(1) ลูกา 18:19

คำถามเพื่อการรำพึงแลเจริญชีวิตฝ่ายวิญญาณจิต

1. ข้าพเจ้ากำลังแสวงหาตนเองในทุกสิ่งที่ทำ หรือข้าพเจ้าได้น้อมนำทุกกิจการและทุกพระพรให้กลับคืนสู่พระเจ้าในฐานะจุดหมายปลายทางสูงสุดแล้ว?

2. ข้าพเจ้าได้ถวายพระพรและยกความดีงามทั้งปวงที่ข้าพเจ้ามีแด่พระเจ้า โดยตระหนักว่าหากปราศจากพระองค์ ข้าพเจ้าก็มิอาจกระทำสิ่งใดได้เลย?

บทภาวนาประจำบทที่ 9 

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า องค์ความดีงามสูงสุดผู้ทรงเป็นจุดหมายปลายทางของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอกราบวิงวอนต่อเบื้องพระพักตร์ โปรดช่วยให้ดวงใจของข้าพระองค์ได้เป็นอิสระจากการแสวงหาตนเองและสิ่งฝ่ายโลก

ขอทรงชำระความรักและกิจการของข้าพระองค์ ให้มุ่งตรงสู่พระองค์เพียงผู้เดียวในฐานะบ่อเกิดและเป้าหมายสูงสุด โปรดประทานพระหรรษทานให้ข้าพระองค์ถ่อมใจ และตระหนักเสมอว่าความดีงามทั้งปวงที่ข้าพระองค์มีล้วนมาจากพระองค์ ขออย่าให้ข้าพระองค์หลงลืมที่จะขอบพระคุณและสรรเสริญพระนามของพระองค์ในทุกเหตุการณ์ของชีวิต

 เพื่อที่ข้าพระองค์จะสามารถจำลองแบบชีวิตขององค์พระคริสต์ ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ อาแมน