“เจ้ากล่าวสิ่งใดหรือ บุตรของเราเอ๋ย? จงหยุดพร่ำบ่นเถิด จงพิจารณาถึงความทุกข์ทรมานของเราแลของบรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ของเราเถิด เจ้ายังมิได้ต่อสู้จนถึงกับต้องหลั่งเลือดเลย(1) สิ่งที่เจ้าทนรับนั้นช่างน้อยนิดนักเมื่อเทียบกับบรรดาผู้ที่ต้องทนทุกข์ในสิ่งต่างๆ มากมาย ผู้ที่ถูกผจญล่อลวงอย่างรุนแรงยิ่ง ถูกกระทำให้ทุกข์ร้อนอย่างแสนสาหัส ถูกพิสูจน์แลถูกทดลองด้วยประการต่างๆ มากมาย เหตุฉะนี้ เจ้าสมควรจะระลึกถึงความทุกข์ทรมานอันหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าของผู้อื่น เพื่อเจ้าจักได้แบกรับความทุกข์ทรมานอันน้อยนิดของเจ้าได้ง่ายดายขึ้น แลหากมันดูไม่น้อยนิดสำหรับเจ้า ก็จงดูเถิดว่ามิใช่ความขาดความพากเพียรของเจ้าเองดอกหรือที่เป็นต้นเหตุของสิ่งนี้ ทว่าไม่ว่าสิ่งเหล่านั้นจะเล็กน้อยหรือยิ่งใหญ่ จงศึกษาที่จะแบกรับสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดด้วยความพากเพียร”

2. “ตราบเท่าที่เจ้าตั้งใจที่จะแบกรับอย่างพากเพียร เจ้าก็กระทำอย่างมีปัญญาแลสมควรได้รับบุญกุศลมากยิ่งขึ้น เจ้าจักแบกรับได้ง่ายดายยิ่งขึ้นด้วย หากจิตใจแลนิสัยของเจ้าได้รับการฝึกฝนมาอย่างระมัดระวังเพื่อการนี้ แลจงอย่ากล่าวว่า ‘ข้าพเจ้ามิอาจทนรับสิ่งเหล่านี้จากบุคคลผู้นี้ได้เลย แลสิ่งเยี่ยงนี้ก็มิใช่สิ่งที่ข้าพเจ้าสมควรจะแบกรับ ด้วยว่าเขาได้ทำร้ายข้าพเจ้าอย่างแสนสาหัส แลใส่ความข้าพเจ้าในสิ่งที่ข้าพเจ้ามิเคยคิด ทว่าหากเป็นผู้อื่น ข้าพเจ้าจะยอมอดทนอย่างพากเพียร ในสิ่งที่ข้าพเจ้าเห็นว่าข้าพเจ้าสมควรอดทน’ ความคิดเช่นนี้ช่างโง่เขลายิ่งนัก ด้วยว่ามันมิได้พิจารณาถึงฤทธิ์กุศลแห่งความพากเพียรเลย แลมิได้พิจารณาว่าผู้ใดจักเป็นผู้สวมมงกุฎให้แก่ฤทธิ์กุศลนั้น ทว่ามันกลับชั่งน้ำหนักที่ตัวบุคคลแลความผิดที่กระทำต่อตนเอง”

3. “ผู้ที่ยอมอดทนตราบเท่าที่ดูเหมือนถูกต้องสำหรับตน แลอดทนต่อผู้ที่ตนพอใจเท่านั้น มิใช่ผู้ที่มีความพากเพียรอย่างแท้จริง ทว่าผู้ที่มีความพากเพียรอย่างแท้จริงย่อมมิพิจารณาว่าตนถูกทดลองโดยมนุษย์ผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่อยู่เหนือตน หรือผู้ที่เสมอกัน หรือผู้ที่ต่ำต้อยกว่า ไม่ว่าจะเป็นคนดีแลศักดิ์สิทธิ์ หรือคนคดโกงแลไม่คู่ควร ทว่าเขารับเอาจากสรรพสิ่งที่ถูกเนรมิตสร้างอย่างไม่ลำเอียง ไม่ว่าความทุกข์ยากใดจะบังเกิดขึ้นแก่เขา หรือบ่อยครั้งเพียงใด เขาย่อมน้อมรับทุกสิ่งจากพระหัตถ์ของพระเจ้าด้วยความกตัญญู แลนับว่าสิ่งนั้นเป็นกำไรอันยิ่งใหญ่: ด้วยว่าสำหรับพระเจ้าแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่ถูกแบกรับเพื่อเห็นแก่พระองค์ แม้จะเล็กน้อยเพียงใด ที่จะสูญเสียรางวัลของมันไป”

4. “เหตุฉะนี้ จงพร้อมสำหรับการต่อสู้เถิด หากเจ้าปรารถนาจะได้ชัยชนะ หากปราศจากการดิ้นรน เจ้าก็มิอาจคว้ามงกุฎแห่งความพากเพียรมาได้ หากเจ้ามิยอมทนทุกข์ เจ้าก็ปฏิเสธที่จะถูกสวมมงกุฎ ทว่าหากเจ้าปรารถนาจะถูกสวมมงกุฎ ก็จงต่อสู้อย่างชายชาตรี จงอดทนอย่างพากเพียร หากปราศจากความตรากตรำ เจ้าก็มิอาจเข้าใกล้การพักผ่อน แลหากปราศจากการต่อสู้ เจ้าก็มิอาจบรรลุถึงชัยชนะได้”

5. ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงโปรดกระทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับข้าพระองค์ตามธรรมชาติ กลายเป็นสิ่งที่เป็นไปได้โดยทางพระหรรษทาน พระองค์ทรงล่วงรู้ว่าข้าพระองค์สามารถแบกรับได้น้อยนิดเพียงใด แลข้าพระองค์ถูกกระทำให้ล้มลงอย่างรวดเร็วเพียงใดเมื่อมีความทุกข์ยากเช่นนี้ลุกขึ้นต่อต้านข้าพระองค์ ไม่ว่าการทดลองแห่งความทุกข์ยากใดจะมาถึงข้าพระองค์ ขอให้สิ่งนั้นกลายเป็นที่น่าพอใจแลเป็นที่ยอมรับได้สำหรับข้าพระองค์เถิด ด้วยว่าการทนทุกข์แลถูกทำให้ขุ่นเคืองใจเพื่อเห็นแก่พระองค์นั้น เป็นความสมบูรณ์พูนสุขอย่างยิ่งแก่วิญญาณจิต

(1) ฮีบรู 12:4

คำถามเพื่อการรำพึงแลเจริญชีวิตฝ่ายวิญญาณจิต

1. ข้าพเจ้าเลือกที่จะพากเพียรและอดทนเฉพาะกับบุคคลที่ข้าพเจ้าพอใจ หรือข้าพเจ้ายอมรับการทดลองจากทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน?

2. ข้าพเจ้าตระหนักหรือไม่ว่า มงกุฎแห่งชัยชนะทางวิญญาณจะได้รับก็ต่อเมื่อข้าพเจ้าผ่านการต่อสู้และการแบกรับความอยุติธรรมแล้ว?

บทภาวนาประจำบทที่ 19

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า องค์ผู้ทรงทนรับความอยุติธรรมทั้งปวงเพื่อข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอกราบวิงวอนต่อเบื้องพระพักตร์ ขอทรงประทานพระหรรษทานให้ข้าพระองค์มีความพากเพียรอย่างแท้จริง เพื่อที่จะสามารถอดทนต่อความทุกข์ยากและการเบียดเบียนจากเพื่อนมนุษย์ โดยมิได้เลือกว่าจะเป็นผู้ใด

ขอทรงเปลี่ยนความอ่อนแอตามธรรมชาติของข้าพระองค์ ให้เป็นความเข้มแข็งโดยความรักของพระองค์ ขอให้ข้าพระองค์น้อมรับความขุ่นเคืองใจและความยากลำบากทุกประการจากพระหัตถ์ของพระองค์ ประดุจความปลอบประโลมและกำไรแห่งชีวิต ทั้งนี้ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถจำลองแบบชีวิตขององค์พระคริสต์ ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ อาแมน