“บุตรของเราเอ๋ย ในหลายสิ่งหลายอย่าง ย่อมเป็นการดีสำหรับเจ้าที่จะเป็นผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราว แลถือว่าตนเองเป็นประหนึ่งผู้ที่ตายแล้วบนแผ่นดินโลก แลประหนึ่งผู้ที่โลกทั้งใบได้ถูกตรึงกางเขนไว้แล้ว สรรพสิ่งมากมายที่เจ้าต้องปล่อยผ่านไปด้วยหูที่ทวนลม แลสมควรจะพินิจพิจารณาถึงสิ่งเหล่านั้นซึ่งเป็นของสันติสุขของเจ้าเสียมากกว่า ย่อมเป็นประโยชน์มากกว่าที่จะหันดวงตาของเจ้าหนีจากสิ่งที่ไม่น่าพอใจ แลปล่อยให้แต่ละคนมีความคิดเห็นของตนเอง แทนที่จะนำตัวเจ้าไปพัวพันกับถ้อยคำแห่งการวิวาท หากเจ้ายืนหยัดอย่างดีกับพระเจ้า แลมีการพิพากษาของพระองค์อยู่ในจิตใจของเจ้าแล้วไซร้ เจ้าจักอดทนยอมรับการเป็นผู้พ่ายแพ้ได้อย่างง่ายดายทีเดียว”

2. ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พวกข้าพระองค์มาถึงจุดใดกันแล้วนี่? ดูเถิด ความสูญเสียชั่วคราวนั้นถูกคร่ำครวญอาลัยหา เพื่อผลกำไรเพียงน้อยนิด พวกข้าพระองค์กลับตรากตรำแลเร่งรีบ ทว่าความสูญเสียฝ่ายวิญญาณจิตกลับถูกปล่อยผ่านไปในความหลงลืม แลหาได้ยากนักที่พวกข้าพระองค์จะกอบกู้มันกลับคืนมาได้ สิ่งที่เป็นประโยชน์เพียงเล็กน้อยหรือมิเป็นประโยชน์เลยกลับได้รับการเหลียวแล ทว่าสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งยวดกลับถูกละเลยปล่อยผ่านไป เพราะมนุษย์ทั้งมวลได้ลื่นไถลไปสู่สิ่งภายนอก แลเว้นเสียแต่เขาจะรีบดึงตนเองกลับมา เขาจำต้องนอนราบลงไปในสิ่งภายนอกเหล่านั้นด้วยความสมัครใจ

คำถามเพื่อการรำพึงแลเจริญชีวิตฝ่ายวิญญาณจิต

1. ข้าพเจ้ามักสูญเสียสันติสุขไปกับการโต้เถียง หรือการรับรู้เรื่องราวภายนอกที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อวิญญาณจิตหรือไม่?

2. ข้าพเจ้าคร่ำครวญเมื่อสูญเสียผลประโยชน์ทางโลก แต่กลับเพิกเฉยเมื่อวิญญาณจิตของตนตกอยู่ในสภาพเสื่อมทรามถดถอยหรือไม่?

บทภาวนาประจำบทที่ 44

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า องค์แหล่งสันติสุขแท้จริง ข้าพระองค์ขอกราบวิงวอนต่อเบื้องพระพักตร์ ขอทรงประทานพระหรรษทานให้ข้าพระองค์เป็นประหนึ่งผู้ที่ตายแล้วต่อโลกนี้ และปลีกตัวออกจากความว้าวุ่นทั้งปวง

ขออย่าให้ข้าพระองค์ต้องสูญเสียวิญญาณจิตไปกับการแสวงหาสิ่งภายนอกที่ไร้ค่า ขอให้ข้าพระองค์เรียนรู้ที่จะนิ่งเงียบ อดทนยอมรับความพ่ายแพ้ในสายตาโลก เพื่อที่จะได้ดำรงตนเป็นศรัทธาชนที่คู่ควรแก่พระองค์

ทั้งนี้ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถจำลองแบบชีวิตขององค์พระคริสต์ ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ อาแมน