Skip to main content

แปลและเรียบเรียงโดย Faith4Thai.com

เล่มที่ 2 บทตักเตือน ว่าด้วยชีวิตภายใน
บทที่ 2 ว่าด้วยความนอบน้อมถ่อมตน

จงอย่าได้ใส่ใจให้มากความนักว่าผู้ใดจักอยู่ฝ่ายท่านหรือเป็นปรปักษ์ต่อท่าน ทว่าจงพะวงเพียงหน้าที่ในปัจจุบันกาล แลตั้งใจระแวดระวังให้พระเจ้าสถิตอยู่กับท่านในสรรพกิจที่ท่านกระทำเถิด จงรักษามโนธรรมอันดีงามไว้ แลพระเจ้าจักทรงพิทักษ์รักษาท่าน ด้วยว่าผู้ใดที่พระเจ้าทรงปรารถนาจักเกื้อหนุนแล้วไซร้ ความวิปริตของมนุษย์ผู้ใดก็หาอาจทำอันตรายเขาได้ไม่ แม้ท่านล่วงรู้วิธีที่จะสงบใจแลทนรับความทุกข์ยาก เป็นที่แน่แท้ว่าท่านจักได้ประจักษ์ถึงความช่วยเหลือแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงหยั่งรู้เพลาแลมรรคาที่จะปลดปล่อยท่าน เหตุฉะนี้ ท่านจึงจำต้องยอมจำนนมอบตัวท่านเองแด่พระองค์ เป็นพระราชกิจของพระเจ้า ที่จักทรงเกื้อหนุนแลปลดปล่อยเราให้รอดพ้นจากความว้าวุ่นทั้งมวล บ่อยครั้ง ย่อมเป็นคุณประโยชน์อย่างยิ่งยวดในการธำรงเราให้อยู่ในความถ่อมใจอันใหญ่หลวง เมื่อผู้อื่นได้ล่วงรู้แลตำหนิติเตียนในข้อบกพร่องของเรา

2. เมื่อมนุษย์ยอมถ่อมตนลงด้วยเหตุแห่งข้อบกพร่องของตน เมื่อนั้นเขาย่อมกระทำให้ผู้อื่นสงบลงได้โดยง่าย แลกระทำให้ผู้ที่ขัดเคืองเขาพึงพอใจได้อย่างรวดเร็ว พระเจ้าทรงพิทักษ์รักษาแลปลดปล่อยชนผู้ถ่อมใจ พระองค์ทรงรักแลเล้าโลมชนผู้ถ่อมใจ พระองค์ทรงโน้มพระองค์ลงมาหาชนผู้ถ่อมใจ พระองค์ทรงประทานพระสิริคุณอันยิ่งใหญ่แก่ชนผู้ถ่อมใจ แลในยามที่เขาถูกทอดทิ้งให้ตกต่ำ พระองค์ทรงยกชูเขาขึ้นสู่พระสิริรุ่งโรจน์ พระองค์ทรงเปิดเผยความเร้นลับของพระองค์แก่ชนผู้ถ่อมใจ แลทรงดึงดูดตลอดจนเชื้อเชิญเขาให้เข้ามาหาพระองค์ด้วยความอ่อนหวาน ชนผู้ถ่อมใจแม้จักได้รับคำสบประมาท ก็ยังคงอยู่ในความสงบสุขอันเพียงพอ ด้วยว่าเขาพักพิงอยู่ในพระเจ้า หาใช่ในโลกนี้ไม่ จงอย่าถือว่าตัวท่านเองได้รับความก้าวหน้าหรือคุณประโยชน์ประการใดเลย เว้นเสียแต่ท่านจักรู้สึกว่าตัวท่านนั้นต่ำต้อยกว่าปุถุชนทั้งปวง

 

คำถามเพื่อการรำพึงแลเจริญชีวิตฝ่ายวิญญาณจิต

1. ข้าพเจ้ามัวกระวนกระวายใจว่าผู้ใดจักเป็นมิตรหรือศัตรู จนหลงลืมที่จะรักษามโนธรรมอันดีงาม แลแสวงหาการสถิตอยู่ของพระเจ้าในกิจวัตรปัจจุบันหรือไม่?

2. เมื่อผู้อื่นล่วงรู้แลตำหนิติเตียนข้อบกพร่องของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าโกรธเคืองแลกล่าวแก้ตัว หรือยอมถ่อมตนลงน้อมรับเพื่อเจริญในฤทธิ์กุศลแห่งความถ่อมใจ?

 

บทภาวนาประจำบทที่ 2 

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า องค์ผู้ทรงทอดพระเนตรดวงใจที่ชอกช้ำแลถ่อมตน ข้าพระองค์ขอกราบวิงวอนต่อเบื้องพระพักตร์ ขอทรงโปรดประทานฤทธิ์กุศลแห่งความนอบน้อมถ่อมตนให้ฝังรากลึกลงในวิญญาณจิตของข้าพระองค์ ขออย่าให้ข้าพระองค์หวั่นไหวไปกับเสียงสรรเสริญหรือคำนินทาของมนุษย์ ทว่าให้ข้าพระองค์พะวักพะวงเพียงมโนธรรมอันบริสุทธิ์จำเพาะพระพักตร์พระองค์แต่เพียงผู้เดียว

ขอทรงสอนข้าพระองค์ให้รู้จักสงบปากสงบคำเมื่อถูกสบประมาท แลยอมรับข้อบกพร่องของตนด้วยสันติสุข ขออย่าให้ข้าพระองค์จองหองอวดดี ทว่าโปรดชี้ให้ข้าพระองค์เห็นว่าตนนั้นต่ำต้อยกว่าผู้ใด เพื่อที่ข้าพระองค์จักได้พึ่งพิงในพระสิริคุณแลการบรรเทาใจจากพระองค์เพียงประการเดียว

ทั้งนี้ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถจำลองแบบชีวิตขององค์พระคริสต์ ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ อาแมน

ท่านกำลังอ่าน

เล่มที่ 2 บทตักเตือน ว่าด้วยชีวิตภายใน

บทที่ 2 ว่าด้วยความนอบน้อมถ่อมตน