“บุตรของเราเอ๋ย เจ้ามิเคยปลอดภัยในชีวิตนี้ ทว่ายุทธภัณฑ์ฝ่ายวิญญาณจิตย่อมเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเจ้าเสมอ ตราบเท่าที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าพำนักอยู่ท่ามกลางหมู่ศัตรู แลถูกโจมตีทั้งทางขวาแลทางซ้าย เหตุฉะนี้ หากเจ้ามิได้ใช้โล่แห่งความพากเพียรปกป้องในทุกด้าน เจ้าจักมิอาจรอดพ้นจากบาดแผลได้นานนัก เหนือสิ่งอื่นใด หากเจ้ามิรักษาดวงใจของเจ้าให้ตั้งมั่นอยู่ในเรา ด้วยความมุ่งหมายอันแน่วแน่ที่จะทนรับสรรพสิ่งเพื่อเห็นแก่เราแล้วไซร้ เจ้าจักมิอาจทนรับความดุเดือดของการจู่โจมได้ แลจักมิอาจบรรลุถึงชัยชนะของผู้ที่ได้รับบรมสุข เหตุฉะนี้ เจ้าจึงจำต้องต่อสู้อย่างกล้าหาญไปตลอดชีวิตของเจ้า แลยื่นมืออันเข้มแข็งออกไปต่อต้านสิ่งเหล่านั้นที่ขัดขวางเจ้า ด้วยว่าสำหรับผู้ที่มีชัยชนะ ย่อมได้รับมานาที่ซ่อนเร้นอยู่(1) ทว่าความน่าเวทนาอันใหญ่หลวงนั้น ถูกสงวนไว้สำหรับผู้ที่เกียจคร้าน”
2. “หากเจ้าแสวงหาการพักผ่อนในชีวิตนี้ แล้วเมื่อใดเล่าที่เจ้าจักบรรลุถึงการพักผ่อนอันเป็นนิรันดร์? อย่าได้ตั้งตนเพื่อแสวงหาการพักผ่อนให้มากนัก ทว่าจงแสวงหาความพากเพียรให้มากเถิด จงแสวงหาสันติสุขที่แท้จริง มิใช่บนแผ่นดินโลก ทว่าในสรวงสวรรค์ มิใช่ในมนุษย์หรือในสิ่งเนรมิตใดๆ ทว่าในพระเจ้าเพียงผู้เดียว เพื่อเห็นแก่ความรักของพระเจ้า เจ้าจำต้องเต็มใจเผชิญกับสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นความตรากตรำหรือความโศกเศร้า การผจญล่อลวง ความขุ่นเคือง ความกระวนกระวาย ความขัดสน ความอ่อนแอ การถูกทำร้าย การโต้แย้ง การตำหนิติเตียน การถูกทำให้ถ่อมตน การถูกทำให้สับสน การตีสอน การถูกดูแคลน; สิ่งเหล่านี้ช่วยหนุนนำไปสู่ฤทธิ์กุศล สิ่งเหล่านี้พิสูจน์ให้เห็นถึงศิษย์ขององค์พระคริสต์; สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมมงกุฎแห่งสรวงสวรรค์ เราจักให้รางวัลนิรันดร์แก่เจ้า สำหรับความตรากตรำอันแสนสั้น แลสิริรุ่งโรจน์อันหาที่สุดมิได้ สำหรับความอับอายอันชั่วแล่น”
3. “เจ้าคิดหรือว่า เจ้าจักได้รับความปลอบประโลมฝ่ายวิญญาณจิตตามความปรารถนาของเจ้าอยู่เสมอ? บรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ของเรามิเคยมีสิ่งเหล่านั้น ทว่ากลับต้องเผชิญกับความโศกเศร้านานัปการ การผจญล่อลวงอันหลากหลาย แลความอ้างว้างอันหนักหน่วงแทน ทว่าพวกเขาก็ทนรับสรรพสิ่งด้วยความพากเพียร แลวางใจในพระเจ้ายิ่งกว่าในตนเอง โดยตระหนักว่า ความทุกข์ยากของกาลปัจจุบันนี้ มิอาจเทียบได้เลยกับสิริรุ่งโรจน์ที่จักถูกเปิดเผยในเรา(2) เจ้าปรารถนาที่จะได้รับสิ่งนั้นในทันที ทั้งที่หลายคนแทบจะมิอาจบรรลุถึงได้ แม้จะต้องหลั่งน้ำตามากมายแลตรากตรำอย่างแสนสาหัสกระนั้นหรือ? จงรอคอยองค์พระผู้เป็นเจ้า จงทำตนเยี่ยงบุรุษแลจงเข้มแข็ง(3) อย่าได้ท้อแท้ หรือหันเหไปจากเรา ทว่าจงอุทิศทั้งร่างกายแลวิญญาณจิตของเจ้าเพื่อสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าอย่างสม่ำเสมอ เราจักตอบแทนเจ้าอย่างอุดมสมบูรณ์ แลเราจักอยู่กับเจ้าในยามทุกข์ยาก”
(1) วิวรณ์ 2:17 (2) โรม 8:17 (3) สดุดี 91:15
คำถามเพื่อการรำพึงแลเจริญชีวิตฝ่ายวิญญาณจิต
1. ข้าพเจ้ามักแสวงหาชีวิตที่สุขสบายและไร้ปัญหา หรือข้าพเจ้าสวมยุทธภัณฑ์ฝ่ายวิญญาณเพื่อต่อสู้กับการผจญล่อลวงอย่างพากเพียร?
2. ข้าพเจ้ายินดีน้อมรับความยากลำบากและการถูกดูแคลน เพื่อเป็นการหล่อหลอมฤทธิ์กุศลในตัวข้าพเจ้าหรือไม่?
บทภาวนาประจำบทที่ 35
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า องค์แหล่งกำลังและชัยชนะเหนือการผจญล่อลวงทั้งปวง ข้าพระองค์ขอกราบวิงวอนต่อเบื้องพระพักตร์ ขอทรงประทานพระหรรษทานและโล่แห่งความพากเพียร เพื่อให้ข้าพระองค์สามารถยืนหยัดต่อสู้กับศัตรูฝ่ายวิญญาณจิตได้ตราบจนสิ้นลมหายใจ
ขออย่าให้ข้าพระองค์หลงแสวงหาการพักผ่อนอันจอมปลอมในชีวิตนี้ ทว่ายินดีแบกรับความตรากตรำและความโศกเศร้า เพื่อเห็นแก่ความรักของพระองค์
ทั้งนี้ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถจำลองแบบชีวิตขององค์พระคริสต์ ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ อาแมน
