ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า มนุษย์เป็นผู้ใดเล่าที่พระองค์ทรงระลึกถึงเขา หรือบุตรของมนุษย์เป็นผู้ใดเล่าที่พระองค์ทรงเยี่ยมเยียนเขา?(1) มนุษย์สมควรได้รับสิ่งใดหรือ พระองค์จึงควรประทานความโปรดปรานแก่เขา? ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์จะมีเหตุอันใดให้พร่ำบ่นเล่า หากพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์? หรือข้าพระองค์จะกล่าวอ้างสิ่งใดได้อย่างชอบธรรม หากพระองค์ทรงปฏิเสธที่จะรับฟังคำวิงวอนของข้าพระองค์? แท้จริงแล้ว สิ่งนี้ข้าพระองค์สามารถคิดแลกล่าวได้อย่างสัตย์จริงว่า ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์มิเป็นสิ่งใดเลย ข้าพระองค์หามีสิ่งใดที่ดีงามในตนเอง ทว่าข้าพระองค์บกพร่องในสรรพสิ่ง แลมักจะโน้มเอียงไปสู่ความว่างเปล่าเสมอ แลเว้นเสียแต่ข้าพระองค์จะได้รับความช่วยเหลือจากพระองค์แลได้รับการพยุงไว้ภายใน ข้าพระองค์ก็จะกลายเป็นผู้อุ่นๆ แลขาดความยั้งคิดโดยสิ้นเชิง

2. ทว่าพระองค์ ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ทรงเป็นเช่นเดิมเสมอ แลทรงดำรงอยู่ตลอดกาล ทรงดีงาม ชอบธรรม แลศักดิ์สิทธิ์เสมอ ทรงกระทำสรรพสิ่งอย่างดีงาม ชอบธรรม แลศักดิ์สิทธิ์ แลทรงจัดการสรรพสิ่งด้วยพระปรีชาญาณของพระองค์ ทว่าข้าพระองค์ผู้ซึ่งพร้อมจะเดินหน้ามากกว่าถอยหลัง กลับมิเคยตั้งมั่นอยู่ในที่เดียว เพราะความแปรปรวนถึงเจ็ดเท่าได้พัดผ่านข้าพระองค์ไป ถึงกระนั้น มันก็กลับกลายเป็นดีขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเป็นที่พอพระทัยของพระองค์ แลเมื่อพระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ออกมาช่วยเหลือข้าพระองค์ เพราะพระองค์เพียงผู้เดียวที่สามารถช่วยเหลือได้โดยมิต้องพึ่งพามนุษย์ แลสามารถเสริมกำลังข้าพระองค์จนสีหน้าของข้าพระองค์จะไม่เปลี่ยนแปลงอีก ทว่าดวงใจของข้าพระองค์จะหันไปหาพระองค์ แลพักพิงอยู่ในพระองค์แต่เพียงผู้เดียว

3. เหตุฉะนี้ หากเพียงข้าพระองค์รู้วิธีที่จะปฏิเสธความบรรเทาใจจากมนุษย์ทั้งปวงเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นเพื่อประโยชน์ในการแสวงหากิจศรัทธา หรือเพราะความจำเป็นที่บังคับให้ข้าพระองค์ต้องแสวงหาพระองค์ เมื่อเห็นว่าหามีมนุษย์ผู้ใดสามารถให้ความปลอบประโลมแก่ข้าพระองค์ได้ เมื่อนั้น ข้าพระองค์จึงจะสามารถวางใจในพระหรรษทานของพระองค์ได้อย่างสมศักดิ์ศรี แลชื่นชมยินดีในของประทานแห่งความปลอบประโลมประการใหม่

4. ขอขอบพระคุณแด่พระองค์ บ่อเกิดแห่งสรรพสิ่ง ในยามใดก็ตามที่สิ่งต่างๆ เป็นไปด้วยดีสำหรับข้าพระองค์! ทว่าข้าพระองค์เป็นเพียงความว่างเปล่าแลไร้ความหมายในสายพระเนตรของพระองค์ เป็นมนุษย์ผู้ไม่คงเส้นคงวาแลอ่อนแอ เช่นนั้นแล้ว ข้าพระองค์มีสิ่งใดให้อวดอ้างสิริรุ่งโรจน์เล่า หรือเหตุไฉนข้าพระองค์จึงปรารถนาจะได้รับการยกย่องให้เกียรติ? มิใช่เพื่อความว่างเปล่าดอกหรือ? สิ่งนี้ก็ล้วนเปล่าประโยชน์อย่างยิ่ง แท้จริงแล้ว สิริรุ่งโรจน์อันว่างเปล่าคือโรคระบาดอันชั่วร้าย เป็นความว่างเปล่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เพราะมันดึงเราไปจากสิริรุ่งโรจน์ที่แท้จริง แลปล้นเอาพระหรรษทานแห่งสรวงสวรรค์ไปจากเรา เพราะในขณะที่มนุษย์พอใจตนเอง เขากลับทำให้พระองค์ขุ่นเคือง ในขณะที่เขาอ้าปากค้างรอคอยคำสรรเสริญจากมนุษย์ เขากลับถูกลิดรอนฤทธิ์กุศลที่แท้จริง

5. ทว่าสิริรุ่งโรจน์ที่แท้จริงแลความชื่นชมยินดีอันศักดิ์สิทธิ์นั้น สถิตอยู่ในการอวดอ้างสิริรุ่งโรจน์ในพระองค์แลมิใช่ในตนเอง ในการชื่นชมยินดีในพระนามของพระองค์ มิใช่ในฤทธิ์กุศลของเราเอง ในการมิเพลิดเพลินในสิ่งเนรมิตใดๆ นอกเสียจากเพื่อเห็นแก่พระองค์ ขอให้พระนามของพระองค์ มิใช่ของข้าพระองค์ ได้รับการสรรเสริญ ขอให้กิจการของพระองค์ มิใช่ของข้าพระองค์ ได้รับการยกย่อง ขอให้พระนามอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ได้รับการถวายพระพร ทว่าสำหรับข้าพระองค์ ขออย่าให้ได้รับคำสรรเสริญใดๆ จากมนุษย์เลย พระองค์ทรงเป็นสิริรุ่งโรจน์ของข้าพระองค์ พระองค์ทรงเป็นความชื่นชมยินดีแห่งดวงใจของข้าพระองค์ ในพระองค์ข้าพระองค์จะโอ้อวดแลยินดีตลอดทั้งวัน ทว่าสำหรับตัวข้าพระองค์เอง ขออย่าให้ข้าพระองค์โอ้อวดสิ่งใดเลย นอกเสียจากในความอ่อนแอของข้าพระองค์(2)

6. ให้ชาวยิวแสวงหาเกียรติยศที่มาจากกันแลกันเถิด ทว่าข้าพระองค์จะแสวงหาเกียรติยศที่มาจากพระเจ้าเพียงผู้เดียว(3) แท้จริงแล้ว สิริรุ่งโรจน์ของมนุษย์ทั้งปวง เกียรติยศชั่วคราวทั้งปวง ความปีติยินดีทางโลกทั้งปวง เมื่อนำมาเทียบกับสิริรุ่งโรจน์นิรันดร์ของพระองค์แล้ว ย่อมเป็นเพียงความว่างเปล่าแลความโง่เขลา ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า องค์ความจริงแลพระเมตตาของข้าพระองค์ พระตรีเอกานุภาพผู้ทรงบุญ ขอคำสรรเสริญ เกียรติยศ ฤทธานุภาพ แลสิริรุ่งโรจน์ทั้งปวง จงมีแด่พระองค์เพียงผู้เดียว ตลอดกาลแลตลอดไป อาแมน

(1) สดุดี 8:4 (2) 2 โครินธ์ 12:5 (3) ยอห์น 5:44

คำถามเพื่อการรำพึงแลเจริญชีวิตฝ่ายวิญญาณจิต

1. ข้าพเจ้าตระหนักถึงความไร้ค่าและความอ่อนแอของตนเอง หรือข้าพเจ้ายังคงแสวงหาเกียรติยศและคำสรรเสริญจากมนุษย์?

2. ข้าพเจ้าโอ้อวดในฤทธิ์กุศลและความสามารถของตนเอง หรือข้าพเจ้าชื่นชมยินดีและถวายสิริรุ่งโรจน์ทั้งปวงแด่พระเจ้าเพียงผู้เดียว?

บทภาวนาประจำบทที่ 40

ข้าแต่พระตรีเอกานุภาพผู้ทรงบุญ องค์ความจริงและพระเมตตาของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอกราบวิงวอนต่อเบื้องพระพักตร์ ข้าพระองค์เป็นเพียงความว่างเปล่าและหามีความดีใดๆ ในตนเองเลย

ขอทรงโปรดทำลายความเย่อหยิ่งและการแสวงหาสิริรุ่งโรจน์จอมปลอมออกไปจากดวงใจของข้าพระองค์ ขอให้พระนามของพระองค์ได้รับการสรรเสริญแต่เพียงผู้เดียว และขอให้ข้าพระองค์พบความปลอบประโลมแท้จริงในการถ่อมตนลงเบื้องพระพักตร์พระองค์

ทั้งนี้ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถจำลองแบบชีวิตขององค์พระคริสต์ ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ อาแมน