Skip to main content

แปลและเรียบเรียงโดย Faith4Thai.com

เล่มที่ 3 ความปลอบประโลมที่อยู่ภายใน
บทที่ 51 เราจำต้องมอบตนเองให้แก่กิจการอันถ่อมตน เมื่อเรามิอาจทัดเทียมกับกิจการอันสูงส่ง

“บุตรของเราเอ๋ย เจ้ามิอาจดำเนินต่อไปในความปรารถนาอันเร่าร้อนต่อฤทธิ์กุศลได้เสมอไป หรือยืนหยัดอย่างมั่นคงในดินแดนอันสูงส่งแห่งการเพ่งพินิจ ทว่าในบางคราว เจ้าจำต้องลดตัวลงมาสู่สิ่งที่ต่ำกว่า ด้วยเหตุแห่งความเสื่อมทรามดั้งเดิมของเจ้า แลแบกรับภาระแห่งชีวิตที่เสื่อมสลายได้นี้ แม้จะมิเต็มใจแลด้วยความเหนื่อยหน่ายก็ตาม ตราบเท่าที่เจ้ายังคงสวมใส่ร่างกายที่ต้องตายนี้ เจ้าจักรู้สึกถึงความเหนื่อยหน่ายแลความหนักอึ้งแห่งดวงใจ เหตุฉะนี้ เจ้าจึงสมควรคร่ำครวญบ่อยครั้งในเนื้อหนัง เพราะภาระแห่งเนื้อหนัง ในเมื่อเจ้ามิอาจมอบตนเองให้แก่การศึกษาฝ่ายวิญญาณจิตแลการเพ่งพินิจถึงสรวงสวรรค์ได้อย่างมิหยุดหย่อน”

2. “ในกาลเช่นนั้น ย่อมเป็นประโยชน์แก่เจ้าที่จะลี้ภัยไปสู่กิจการอันถ่อมตนแลเป็นสิ่งภายนอก แลฟื้นฟูตนเองด้วยกิจการอันดีงาม ที่จะรอคอยการมาถึงของเราแลการเยี่ยมเยียนจากสรวงสวรรค์ด้วยความวางใจอันแน่วแน่ ที่จะแบกรับการถูกเนรเทศแลความแห้งแล้งแห่งจิตใจของเจ้าด้วยความพากเพียร จนกว่าเจ้าจะได้รับการเยี่ยมเยียนจากเราอีกครา แลได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระจากความกระวนกระวายทั้งปวง เพราะเราจักกระทำให้เจ้าลืมเลือนความตรากตรำของเจ้า แลชื่นชมในสันติสุขนิรันดร์อย่างบริบูรณ์ เราจักคลี่ทุ่งหญ้าอันน่ารื่นรมย์แห่งพระคัมภีร์ออกเบื้องหน้าเจ้า เพื่อที่ด้วยดวงใจอันกว้างขวาง เจ้าจักได้เริ่มวิ่งไปในมรรคาแห่งพระบัญญัติของเรา แลเจ้าจักกล่าวว่า ความทุกข์ยากของกาลปัจจุบันนี้ มิอาจเทียบได้เลยกับสิริรุ่งโรจน์ที่จักถูกเปิดเผยในเรา(1)”

(1) โรม 8:18

 

คำถามเพื่อการรำพึงแลเจริญชีวิตฝ่ายวิญญาณจิต

1. เมื่อประสบกับภาวะ "ความแห้งแล้งฝ่ายวิญญาณ" ข้าพเจ้าท้อแท้หมดหวัง หรือยอมรับและหันไปปฏิบัติหน้าที่เล็กๆ น้อยๆ ด้วยความอ่อนน้อม?

2. ข้าพเจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าความเหนื่อยล้าทางจิตใจเป็นธรรมชาติของร่างกายที่ต้องตาย และข้าพเจ้าพร้อมที่จะรอคอยการเยี่ยมเยียนจากพระเจ้าด้วยความอดทนหรือไม่?

 

บทภาวนาประจำบทที่ 51

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า องค์แหล่งพลานามัยและชีวิตของวิญญาณจิต ข้าพระองค์ขอกราบวิงวอนต่อเบื้องพระพักตร์ ในยามที่ดวงใจของข้าพระองค์แห้งแล้งและอ่อนล้าจากการเพ่งพินิจ

ขอทรงประทานพระหรรษทานให้ข้าพระองค์ยอมรับความอ่อนแอของเนื้อหนังด้วยความพากเพียร ขอให้ข้าพระองค์หันไปกระทำกิจการที่ต่ำต้อยและเรียบง่ายด้วยความรัก เพื่อรอคอยเวลาที่พระองค์จะทรงฟื้นฟูจิตใจของข้าพระองค์ให้กลับมาชื่นชมยินดีในความปลอบประโลมของพระองค์อีกครั้ง

ทั้งนี้ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถจำลองแบบชีวิตขององค์พระคริสต์ ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อคู่ควรกับชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ อาแมน

ท่านกำลังอ่าน

เล่มที่ 3 ความปลอบประโลมที่อยู่ภายใน

บทที่ 51 เราจำต้องมอบตนเองให้แก่กิจการอันถ่อมตน เมื่อเรามิอาจทัดเทียมกับกิจการอันสูงส่ง