(Other Acts of Divine Worship)

 สิ่งคล้ายศีล
(Sacramentals)

สิ่งคล้ายศีลคือเครื่องหมายศักดิ์สิทธิ์ที่คล้ายคลึงกับศีลศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งแสดงถึงผลทางจิตวิญญาณที่ได้รับผ่านทางการภาวนาของพระศาสนจักร (มาตรา 1166) ตัวอย่างของสิ่งคล้ายศีล ได้แก่ น้ำมันศักดิ์สิทธิ์ แท่นบูชา น้ำเสก รูปมรรคาศักดิ์สิทธิ์ (stations of the cross) และสายประคำที่เสกแล้ว เคลริกที่ได้รับศีลบวชเป็นศาสนบริกรของสิ่งคล้ายศีล แต่ฆราวาสอาจทำหน้าที่แจกจ่ายบางอย่างได้ (มาตรา 1168) การอภิเษก การอุทิศ (เช่น การอุทิศวัด) และการเสกบางประการ สงวนไว้สำหรับพระสังฆราชหรือพระสงฆ์ที่ได้รับมอบหมายเป็นการเฉพาะ (มาตรา 1169)

(โปรดดู หนังสือพระพร (Book of Blessings) ของจารีตโรมัน [1989] จากสมณกระทรวงเพื่อการนมัสการพระเจ้า)

 การสวดทำวัตร
(Liturgy of the Hours)

 ในการปฏิบัติความเป็นสงฆ์ของพระคริสตเจ้า พระศาสนจักรเฉลิมฉลองการสวดทำวัตร ในการนี้ ประชากรของพระเจ้าได้รับฟังพระวจนะของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา และระลึกถึงธรรมล้ำลึกแห่งความรอดพ้น พระศาสนจักรสรรเสริญพระเจ้าด้วยบทเพลงและการภาวนา และวิงวอนต่อพระเจ้าเพื่อความรอดพ้นของคนทั้งโลก (มาตรา 1173)

เนื่องจากการสวดทำวัตรเป็นการกระทำของพระศาสนจักรทั้งหมด ฆราวาสจึงได้รับเชิญอย่างจริงจังให้มีส่วนร่วม ในขณะที่เคลริกและนักบวชมีหน้าที่บังคับต้องสวดทำวัตร (มาตรา 1174; 276, วรรค 2, 3°, 663, วรรค 3) (การสวดทำวัตรเดิมเรียกว่า divine office หรือ breviary โปรดดู Liturgy of the Hours [1971] จากสมณกระทรวงเพื่อการนมัสการพระเจ้า)

 งานศพ
(Funerals)

ในจารีตพิธีศพ พระศาสนจักรขอความช่วยเหลือทางจิตวิญญาณให้แก่ผู้ล่วงลับ ให้เกียรติแก่ร่างของพวกเขา และนำการปลอบประโลมแห่งความหวังมาสู่ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ คริสตชนสัตบุรุษมีสิทธิที่จะได้รับจารีตพิธีศพ (มาตรา 1176) ห้ามมิให้ชาวคาทอลิกผู้ใดถูกกีดกันจากจารีตพิธีศพของพระศาสนจักร ยกเว้นบุคคลต่อไปนี้หากพวกเขาเสียชีวิตโดยไม่สำนึกผิด: (1) ผู้ที่ละทิ้งความเชื่อ ผู้ที่มีมิจฉาทิฐิ และผู้ที่ก่อให้เกิดการแตกแยก อย่างเปิดเผย (มาตรา 751); (2) ผู้ที่เลือกการเผาศพด้วยเหตุผลที่ขัดต่อความเชื่อ; (3) ผู้ที่ทำบาปอย่างเปิดเผยต่อสาธารณะ ซึ่งการจัดงานศพให้จะเป็นที่สะดุดต่อสัตบุรุษ (มาตรา 1184) พระศาสนจักรแนะนำให้ปฏิบัติการฝังศพ แต่ไม่ห้ามการเผาศพ (มาตรา 1176)

สถานที่ปกติสำหรับจารีตพิธีศพคือวัดของเขตวัดที่ผู้ล่วงลับสังกัดอยู่ แต่บุคคลนั้นหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายให้จัดการงานศพสามารถเลือกวัดอื่นได้ (มาตรา 1177) หากเขตวัดมีสุสาน บุคคลนั้นจะต้องถูกฝังที่นั่น แต่ทุกคนมีอิสระที่จะเลือกสุสานที่จะฝังได้ (มาตรา 1180)

พระสังฆราชของแขวงจะต้องกำหนดขีดจำกัดของเงินบริจาคในงานศพ; คนยากจนต้องไม่ถูกกีดกันจากจารีตพิธีศพที่พึงได้รับเนื่องจากเรื่องเงินบริจาค (มาตรา 1181) หลังจากการฝังหรือเผาศพ จะต้องบันทึกไว้ในสมุดทะเบียนมรณกรรมของเขตวัด (มาตรา 1182)

 การเคารพนบนอบต่อบรรดานักบุญ
(Veneration of the Saints)

พระศาสนจักรแนะนำให้เคารพนบนอบต่อพระมารดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ และเคารพนักบุญองค์อื่นๆ (มาตรา 1186) สามารถนำรูปภาพของนักบุญเหล่านี้มาประดิษฐานในวัดได้ แต่ต้องทำด้วยความพอดีและมีรสนิยมที่ดี (มาตรา 1188)

คำปฏิญาณ
(Vows)

คำปฏิญาณคือคำสัญญาที่ให้ไว้กับพระเจ้า ถือเป็นการนมัสการประการหนึ่ง และผูกมัดผู้ปฏิญาณด้วยคุณธรรมแห่งศาสนา คำปฏิญาณต้องทำด้วยความไตร่ตรองและมีเสรีภาพ และต้องเป็นเรื่องที่เป็นไปได้และเป็นผลดีต่อผู้ปฏิญาณ (มาตรา 1191) คำปฏิญาณสามารถทำได้ในเรื่องต่างๆ เช่น การเดินทางแสวงบุญ การรักษาความบริสุทธิ์ การงดเว้นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือยาเสพติด หรือการอุทิศตนเพื่อคนยากจน คำปฏิญาณส่วนบุคคลจะสิ้นสุดลงเมื่อผ่านพ้นเวลาที่ต้องปฏิบัติตาม หรือเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในสาระสำคัญ เงื่อนไข หรือวัตถุประสงค์ของคำปฏิญาณ; และสามารถได้รับการผ่อนผันหรือปรับเปลี่ยน (เช่น เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น) ได้โดยผู้มีอำนาจในพระศาสนจักร ได้แก่ พระสันตะปาปา พระสังฆราช เจ้าอาวาส และอธิการผู้ใหญ่นักบวชที่เป็นเคลริก (มาตรา 1194–97) (สำหรับคำปฏิญาณต่อสาธารณะของหมู่คณะนักบวช ดู มาตรา 607, 654 เป็นต้นไป)

 คำสาบาน
(Oaths)

คำสาบานคือการอ้างพระนามของพระเจ้าเพื่อเป็นพยานยืนยันความจริงในสิ่งที่ถูกกล่าวอ้างหรือสัญญาไว้ (มาตรา 1199) คำสาบานนี้ผูกมัดผู้สาบานด้วยคุณธรรมแห่งศาสนาเช่นกัน (มาตรา 1200) คำสาบานสามารถทำได้เพื่อประโยชน์หลายประการ เช่น การให้การเป็นพยานตามความเป็นจริง การปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ หรือการทำงานให้สำเร็จลุล่วง ข้อผูกมัดของคำสาบานเพื่อสัญญา (promissory oath - คำสาบานที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งในอนาคต) จะสิ้นสุดลงหากผู้รับประโยชน์ยกเลิกให้ และสามารถสิ้นสุดลงได้ด้วยวิธีการเดียวกับและโดยผู้มีอำนาจเดียวกับการปฏิญาณตน
(ดูด้านบน; มาตรา 1202–3)